เช้าวันใหม่ เพลิงลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่แขนซ้าย พอยกศีรษะขึ้นดู ก็เห็นกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนซุกอยู่ที่อกกว้าง คนตัวเล็กยังคงหลับปุ๋ย เสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอรดรินอยู่บนแผ่นอกกำยำที่เปลือยเปล่า ทว่ากลับเต็มไปด้วยรอยเล็บ รอยรักแดงช้ำฝีมือแมวน้อยแสนพยศที่กำลังหลับอยู่
คนตัวโตลอบยิ้มออกมาอย่างคนมีความสุข ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดใต้ผ้าห่มผืนหนา เขาจดจำทุกสัมผัสเมื่อคืนได้แม่นยำ โดยเฉพาะตอนที่คนตัวเล็กของเขาคุมเกมอยู่บนโซฟา
“อืม...”
คนตัวเล็กครางงึมงำในลำคอพลางขยับกายเข้าหาไออุ่นจากแผงอกหนาที่คุ้นเคย เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นมาสบกับดวงตาคมกริบที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสีระเรื่อทันทีเมื่อเห็นแววตาที่มีนัยบางอย่าง
“มองอะไรคะ มีอะไรติดหน้าผิงเหรอ” ขนมผิงเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางกระชับอ้อมกอดรอบเอวหนาให้แน่นขึ้น เธอซุกใบหน้าหวานจมลงกับอกแกร่งเพื่อหลบสายตาค
