หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป แต่สำหรับ ‘เพลิง อัคคีรินทร์’ มันกลับเนิ่นนานเหมือนเป็นสิบปี สภาพของเจ้าพ่อค้าอาวุธผู้สง่างามหายไปเหลือเพียงผู้ชายซูบเซียวที่นัยน์ตาโรยแรง เขาไม่ได้เข้าบริษัท ไม่สนใจยอดขายพันล้าน สิ่งเดียวที่เขาทำคือการมาจอดรถซุ่มอยู่ที่หน้าคอนโดของขนมผิงตั้งแต่มืดค่ำจนถึงรุ่งเช้าของอีกวัน
นิ้วหนาที่สั่นเทากดส่งข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ผิงครับ กินข้าวหรือยัง?”
“เฮียซื้อขนมที่ผิงชอบมาฝากไว้ที่ล็อบบี้นะ”
“ผิง...เฮียขอโทษ ให้โอกาสเฮียได้แก้ตัวสักครั้งได้ไหม”
“เฮียคิดถึงผิงนะครับ”
ข้อความนับร้อยถูกส่งออกไป แต่ผลลัพธ์มีเพียงความว่างเปล่า ขนมผิงไม่แม้แต่จะกดเปิดอ่าน โทรศัพท์ของเธอที่ตุลย์ฝากนาวมาให้ วางอยู่ข้างกาย เธอปล่อยให้มันค้างอยู่อย่างนั้น เหมือนกับใจของเธอที่ปิดตายใส่เขาไปแล้ว
ทว่าเมื่อทนความอึดอัดไม่ไหว เพลิงจึงตัดสินใจกดโทรหานาว ที่พึ่งสุดท้ายที่เขายังพอจะติดต่อได้
ตื๊ด ตื๊ด ต
