ขนมผิงที่เพิ่งเสร็จสมจนตัวสั่นเทา คนตัวเล็กพยายามจะคลานหนีด้วยความเขินอายเมื่อสติกลับคืนมาเต็มร้อย ทว่าฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว แล้วรั้งร่างบางให้กลับมาจมกองอยู่ใต้ร่างแกร่งของเขาอีกครั้งอย่างง่ายดาย
“จะหนีไปไหน เมื่อกี้ยังร้องครางขอให้เฮียเอาอยู่เลย”
เพลิงกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก แววตาคมกริบที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม ขนมผิงหน้าแดงแปร๊ดไปถึงลำคอ เธอพยายามจะมุดหน้าลงกับหมอนเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่น
“ผิง...ผิงละเมอค่ะเฮีย เฮียปล่อยผิงก่อน เดี๋ยวเพื่อนๆ มาเรียกแล้ว!”
“ละเมอแต่ตอบสนองเฮียดีขนาดนี้เลยเหรอ?” เพลิงหัวเราะหึในลำคอ พลางกดจูบหนักๆ ลงบนไหล่เนียนที่ยังอุ่นร้อนจากอารมณ์พลุ่งพล่านเมื่อครู่
“เพื่อนหนูรอได้ แต่เฮียรอไม่ได้!”
เพลิงจับร่างเล็กให้พลิกกลับมาเผชิญหน้า ฝ่ามือหนาแยกขาเรียวสวยออกกว้าง ก่อนจะส่งเอ็นร้อนที่ขยายใหญ่พร้อม
