- คฤหาสน์เตชะวรโชติสกุล -
บรรยากาศยามเช้าในคฤหาสน์หลังโตดูจะแปลกตาไปกว่าทุกวัน เมื่อร่างสูงใหญ่ของเพลิง เดินลงมาจากชั้นบนด้วยชุดสุภาพเนี้ยบกริบ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวลอยมาแต่ไกลจน คุณหญิงพริมา ที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ถึงกับชะงักด้วยความประหลาดใจ
“อ้าวตาเพลิง! ม๊านึกว่าเมื่อคืนตาฝาดเสียอีกที่เห็นรถเราขับเข้ามา ร้อยวันพันปีไม่เคยจะกลับมานอนบ้าน วันนี้ครึ้มฟ้าครึ้มฝนอะไรเข้าสิงเราล่ะเนี่ย?”
เพลิงไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับเดินตรงเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่จากทางด้านหลังพลางเกยคางกับไหล่ขยับยิ้มออดอ้อนแบบที่นาน ๆ จะเห็นสักครั้ง
“ก็คิดถึงม๊าไงครับ เลยกลับมานอนกอดม๊าให้หายคิดถึง ไม่ดีเหรอ?”
“ไม่ต้องมาปากหวานเลยเราน่ะ ม๊ารู้ทันหรอก” แม้ปากจะบ่นแต่คุณหญิงพริมาก็อดไม่ได้ที่จะลูบแขนลูกชายด้วยความเอ็นดู
ร่างสูงผละออกมาแล้วเดินไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารข้างๆ คุณอัคคีผู้เป็นพ่อ ที่กำลังนั่งจิบกาแฟอ่านข่าวเช้าอยู่ เพ
