เพลิงหอบหายใจหนักหน่วงอยู่เหนือร่างบางที่นอนนิ่งสนิทราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ ทว่าในจังหวะที่เขาถอนแก่นกายออกมา สายตาคมกลับเหลือบไปเห็น รอยเลือดแดงจางๆ ที่ติดออกมากับลำเนื้อของเขา
หัวใจของเจ้าพ่อหนุ่มกระตุกวูบ สติที่เคยหลุดลอยเพราะความโกรธเริ่มตีกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เพลิงเงยหน้าขึ้นมองคนใต้ร่าง หวังจะเห็นใบหน้าที่นองน้ำตาหรือเสียงตัดพ้อเหมือนทุกที
แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับบีบหัวใจยิ่งกว่า...
ขนมผิงนอนนิ่งอยู่บนเบาะหลัง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน มันไม่มีน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงความเงียบงันที่เขายัดเยียดให้เธอรับกรรมที่เธอไม่ได้ก่อ
“ผิง...เฮีย...”
เสียงทุ้มสั่นพร่า เพลิงพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มเนียนเพื่อปลอบประโลม แต่ขนมผิงกลับเบี่ยงหน้าหนีอย่างรังเกียจ จังหวะที่เพลิงชะงักด
