2 เดือนผ่านไป
โอ๊กกกก!!!!...แหวะ!!!!...โอ๊กกกก!!!!...แฮ่กๆๆๆ
ภูนั่งกอดชักโครกอาเจียนออกมาอย่างหนักหลังจากตักข้าวต้มปลาใส่ปากไปได้เพียงคำเดียว ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือด มือหนากุมท้องไว้เพราะรู้สึกเจ็บในช่องท้องเนื่องจากอาเจียนอย่างหนัก เอรินยืนลูบหลังให้เขาไม่ห่าง
"เป็นยังไงบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง" เอรินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงขณะที่กำลังพยุงเขาออกจากห้องน้ำ เขาได้แต่ส่ายหน้าไปมา
"คุงพ่อเปงไยฮับ"
"นี่ถ้าไม่บอกว่าเอรินฝังยาคุมกำเนิดนะ พ่อคงคิดว่าภูแพ้ท้องแทนเอรินแน่ๆ" ดิษย์บอกเมื่อเห็นอาการของลูกชาย
"นั่นสิคะ โรสก็คิดเหมือนคุณ ภูไปหาหมอไหมลูก"
"ผมขอนอนพักก่อนดีกว่าครับ ไม่น่าจะเป็น...อุ๊บ!!" ยังพูดไม่ทันจบภูก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอาเจียนอีกรอบ
"คุงพ่อจะเปงไยไหมฮับคุงปู่คุงย่า" ภีมมองคนเป็นพ่อที่อาเจียนอยู่ในห้องน้ำโดยมีคนเป็นแม่คอยลูบหลังให้
"โรสว่าพาภูไปหาหมอเถอะค่ะ อาเจียนหนักขนาดนี้ ช่วง
