น่านฟ้ามองตามร่างบางจนลับสายตา เขารู้ดีว่าเธอรู้สึกอย่างไร และเขาจำเป็นต้องจบเรื่องคาราคาซังนี้ ไม่อย่างนั้น มะลิของเขาต้องทิ้งเขาไปแน่ๆ
“ไม่ได้หรอกลิน จะมานอนห้องเดียวกับผมได้ยังไง ผมว่าลินกลับไปนอนพี่บ้านลินดีกว่านะ ผมไม่สะดวก ลินจะถูกมองเป็นผู้หญิงไม่ดีด้วย”
“ทำไมลินถึงนอนกับน่านไม่ได้ เมื่อก่อนเวลาลินมาหาน่าน เราก็นอนด้วยกันตลอด ขนาดบ้านไม้ที่มะลิอยู่ ลินก็เคยมานอน มันเป็นบ้านที่มีแต่เรื่องราวของเรา”
“มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เราไม่ได้คบกันในฐานะเดิม ลินเป็นคนเลือกที่จะไปจากผมเอง และผมบอกแล้วว่าผมจะไม่มีวันเก็บหัวใจไว้รอคุณอีก ส่วนบ้านหลังนั้น มันไม่หลงเหลืออะไรเกี่ยวกับคุณอีกแล้วลิน เพราะผมยกบ้านหลังนั้นให้มะลิไปแล้ว”
รวมถึงหัวใจของเขาที่ได้ยกให้กับมะลิไปแล้วเช่นกัน เพราะฉะนั้น ในบ้านน้อยหลังนั้น จึงมีแต่ความรักและความทรงจำแค่ของเขากับเด็กสาวในปกครองเท่านั้น
“แต่วันนี้ลินกลับมา
