“คุณพูดอะไรกับมะลิ”
ดวงตาวาววับแดงก่ำเอาเรื่อง ไม่หลงเหลือแม้เศษเสี้ยวของความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้กันอีกต่อไป
“ทำไมคะ คุณแคร์เด็กนั่นขนาดนี้เลยหรอน่าน”
“ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้ว ว่าผมรักมะลิ เรื่องของเรามันจบแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณอีก”
“แต่ลินไม่ยอมไง”
“ไม่ยอมแล้วคุณจะทำอะไรได้ คนอย่างคุณมันหมดศักดิ์ศรีจนถึงขั้นต้องสร้างเรื่องโกหกแบบนี้เลยหรอ น่าสมเพชว่ะลิน”
“ลินทำได้ทุกอย่าง ที่จะให้น่านกลับมาเป็นของลินอีกครั้ง เด็กนั่นมันหนีไปแล้ว คุณจะไปอาลัยอาวรณ์มันอีกทำไม คุณเคยรักลินมาก ทำไมจะกลับมารักอีกไม่ได้”
“ฟังนะ ต่อให้มะลิหนีผมไปจนผมตามหาไม่เจอ ตลอดชีวิตนี้ผมก็ไม่คิดจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับคุณอีก กลับไปซะ แล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก เพราะคราวต่อไป ผมคงไม่พูดจากับคุณดีๆ แบบนี้แล้ว และคุณจะได้เห็น ว่าคนอย่างผม มันทำอะไรคุณได้บ้าง”
“น่าน”
เด็กเผือกวิ่งตึงตังเข้ามาในห้องรับแขก มือหนึ่งถ
