คอนโดอลิส
เสียงประตูห้องพักปิดลงเบา ๆ หลังจากที่ธามเดินตามอลิสเข้ามาในห้อง
บรรยากาศเงียบงันมีเพียงเสียงแอร์ที่กระซิบแผ่ว ผ้าม่านสีครีมไหวเบา ๆ ตามแรงลม
“ขอบคุณนะคะ…ที่อยู่เป็นเพื่อนคืนนี้”
อลิสพูดเสียงเบา ดวงตาคู่นั้นยังมีแววเหนื่อยล้าจากความกังวล แต่ก็แฝงความอุ่นใจเมื่อเห็นเขายังไม่จากไป
“ผมไม่ไปไหนหรอก” ธามตอบเรียบ ๆ แต่แววตาอ่อนโยนเกินจะหลบซ่อน
ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาข้างหน้าต่าง ห้องเงียบเกินไป จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“อลิส…” ธามเรียกชื่อเธอเบา ๆ
“หืม?” เธอหันมาเงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกายวาวด้วยคำถาม
มือเขาค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ แล้วไล้นิ้วโป้งอย่างแผ่วเบาใต้ขอบตาที่แดงช้ำ
“เธอร้องไห้มากเกินไปแล้วคืนนี้”
อลิสไม่พูดอะไร เธอแค่นิ่ง…แล้วหลับตาลงช้า ๆ อย่างเชื่อใจ
ริมฝีปากของธามแตะลงที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนมาจุมพิตที่ปลายจมูก และริมฝีปาก
