เสียงเคาะประตูดังขึ้นในเช้าวันถัดมา ขณะที่อลิสเพิ่งสวมชุดสูทลินินสีอ่อน ทาปากบาง ๆ ด้วยโทนชมพูแซลมอน และปล่อยผมยาวนุ่มลื่นเป็นธรรมชาติ
“คุณอลิสคะ รถที่คุณธามส่งมารับถึงแล้วค่ะ” เสียงแม่บ้านแจ้งอย่างนอบน้อม
เธอยิ้มบาง มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยอย่างคนที่พร้อมจะลุกขึ้นเล่นเกมต่อ “บอกเขาว่า…ฉันพร้อมแล้ว”
บนรถเบนซ์สีเทาเข้มที่แล่นสู่บริษัทกลางเมือง ธามไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขานั่งอ่านข่าวในแท็บเล็ตอย่างสงบ ขณะที่อลิสนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ข้างกัน
“เมื่อคืนคุณนอนหลับไหมคะ?” เธอเอ่ยเสียงเรียบ
ธามปรายตาไปเล็กน้อย “หลับลึกเลยล่ะ…หลังจากกลับจากห้องคุณ”
อลิสยกคิ้ว พร้อมรอยยิ้มเฉียบคม “อืม…ดีจังค่ะ เพราะฉันเองก็หลับสบายเหมือนกัน”
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ความเงียบกลายเป็นพื้นที่ประลองของสองอารมณ์ ความเย้ายวนที่พุ่งเข้าใส่กันโดยไร้คำพูด
—
เมื่อถึงบริษัท
อลิสเดินเข้าไปพร้อมกับธาม พนักงานหลายคนแอบมองก
