เสียงลมพัดเบา ๆ พาเอากลิ่นดอกลาเวนเดอร์จากเนินเขาด้านล่างลอยมาแตะปลายจมูก หญิงสาวในชุดเดรสผ้าฝ้ายสีขาวก้าวเท้าออกไปยืนที่ระเบียงของวิลล่าไม้หลังเล็ก กลางหุบเขาทางตอนเหนือซึ่งถูกเลือกเป็นสถานที่ฮันนีมูนของเธอกับเขา
“ชอบไหม?” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างหลัง ร่างสูงของอคิณสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีครีมที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอก เดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังเบา ๆ
แพรยิ้มบางในอ้อมแขนนั้น “เหมือนอยู่ในความฝันเลยค่ะ”
“ไม่ใช่ฝันหรอก…” เขากระซิบชิดใบหู “ทุกอย่างตรงหน้าเธอคือความจริง และจะเป็นของเธอเสมอ”
หญิงสาวพิงหลังแนบอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างสม่ำเสมอ ราวกับกำลังขับกล่อมเธอให้ลืมโลกทั้งใบ
อคิณประคองเธอหมุนตัวให้หันมาเผชิญหน้า จ้องมองลงไปในดวงตาเธออย่างลึกซึ้ง
“เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะนะ…” เขาพูดเสียงแผ่ว “จนบางครั้งผมกลัวว่า…เธอจะไม่อยู่เคียงข้างผมอีก”
“แต่แพรยังอยู่ตรงนี้นะคะ” เธอแตะหน้าอกเขาเบ
