หลังจากอลิสกลับออกไป ในห้องรับแขกหรูของคฤหาสน์วงศ์อัครเดชา
แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนกับคริสตัล แก้วไวน์ในมือจันทร์วาด
หญิงวัยกลางคนที่ยังคงเปี่ยมด้วยเสน่ห์และการวางตัวอย่างประณีต
เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่ามั่นใจ ก่อนจะเอ่ยกับชายตรงหน้า คุณอลงกรณ์คะ
“คุณจะรออะไรอีกคะ? ดูลูกคุณสิ เดี๋ยวก็ไปค้างคนนั้นที คนนี้ที สื่อเริ่มจับตามองแล้วนะคะ
ถ้าเรื่องนี้ไม่รีบจัดการ ความน่าเชื่อถือของตระกูลเราจะเสียหายหมด”
อลงกรณ์ขมวดคิ้ว ก่อนจะวางแก้วลง “เธอเป็นลูกฉัน ฉันจะหาวิธีพูดกับเธอเอง”
จันทร์วาดหัวเราะในลำคอ “คุณก็พูดแบบนี้มาหลายปีแล้วนะคะ ตั้งแต่เธอเริ่มดื้อ
เริ่มปฏิเสธคู่หมั้นทุกคนที่คุณหาไว้ให้ จนตอนนี้…เธอกลายเป็นผู้หญิงของชายที่ไม่มีอะไรเทียบเท่าตระกูลเรา”
เธอเน้นเสียงตอนพูดถึง "ธาม"
“คุณไม่รู้จักเขาดีพอ” อลงกรณ์ว่าเสียงเรียบ “เขาอาจไม่ได้ด้อยกว่าที่คุณคิด”
อลงกรณ์รู้ดีว่าธ
