เวลานี้เธอได้รับความอนุเคราะห์เสื้อโค้ตจากเจ้าของเคหะสถาน และได้จิบชาอุ่นๆที่มีควันหอมฟุ้งโปรยปรายไปทั่วทั้งห้องโถง เธอพิจารณาสภาพภายในของคฤหาสน์ พบว่าด้านนอกดูเก่าและโบราณก็จริง แต่ภายในยังคงเนี๊ยบ ข้าวของเครื่องใช้ที่ประดับอยู่ทั่วไป แม้เป็นของเก่า แต่ก็ดูคลาสิก มีราคา และหายาก
“วิเศษมาก” ดวงตาที่สอดส่ายเก็บรายละเอียดพลันมาหยุดอยู่ที่ดวงตาของเขา หมอนี่มองเธอจัง มองจนเธอรู้สึกอึดอัดขัดใจ พูดก็น้อย แถมยังขี้เก๊ก เธอไม่ชอบเขาเลยสักนิดเดียว
“มองอยู่ได้...จะมองทำไมนักหนา”
เขามองตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ไม่แอบมองเสียด้วย มาลินีเลือกที่จะไม่มองเขาตอบ เธอไม่อยากมีศัตรูเพิ่ม อีกอย่าง เธอยังไม่รู้จักที่นี่ และหมอนี่ดีพอ เขาอาจเป็นตัวอันตรายก็ได้
“ป่านนี้เขาต้องหาฉันให้วุ่นแน่” เธอรู้สึกร้อนใจยิ่งกว่าความร้อนในถ้วยชาเสียอีกเมื่อนึกถึงคนรัก “ฉันจะทำยังไงดี ไม่น่าหาเรื่องเลย” เธอจิบชาซ้ำๆเพื่อให้ร่างกา
