การกลับมาบ้านเกิดในรอบ 20 ปี ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปหมด บ้านที่เคยสวยงาม บัดนี้รกร้างจนหญ้าขึ้นสูงท่วมหลังคาดูน่ากลัว
เธอวางกระเป๋าลงพื้นพร้อมเงยหน้ามองบ้านของตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่คิดว่าจะกลับมาเจอสภาพนี้
“งานหยาบเลยสินะ”
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาแรง ๆ อีกครั้งในรอบวัน ก่อนจะสะดุ้งเพราะได้ยินเสียงทักทายจากคนข้างบ้าน
“มาทำอะไรแถวนี้เหรอหนู”
ทิชาหันไปมองดูผู้หญิงวัยกลางคนพลันยกมือขึ้นไหว้
“สวัสดีค่ะ หนูเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้น่ะค่ะ”
“หือ? ทิชาเหรอ”
เหมือนอีกฝ่ายจะจำเธอได้ แต่เธอกลับจำคุณป้าไม่ได้เลย
“ใช่ค่ะ”
“นี่ป้าเอง ป้าพร จำได้ไหม”
“อ๋ออ”
ทิชายิ้มกว้างออกมา เพราะเริ่มจำป้าพรได้บ้าง อีกฝ่ายเคยเปิดร้านขายของ ทิชาชอบเดินไปซื้อขนมบ่อย ๆ
“โอ๊ย บ้านรกขนาดนี้อยู่ไม่ได้หรอก จ้างคนมาทำความสะอาดก่อนดีกว่า”
ป้าพรเสนอพลางจ้องมองบ้านที่ทรุดโทรมตามอายุ
“ถ้างั้น... แถวนี้มีบ้านพักไหมคะ”
“มี
