ร้อนใจ

สองหนุ่มสาวอยู่ในแผนกเครื่องใช้ไฟฟ้า “ที่บ้านมีเตาแก๊สไหมคะ” หญิงสาวถาม “เอ..ไม่แน่ใจครับ” อินทัชไม่ได้ดูขนาดนั้น “งั้นเอาเตาไฟฟ้าไปสักอันค่ะ เผื่อทำอะไรง่ายๆ กิน” เธอพลิกดูสินค้าสำรวจความแข็งแรง “แล้วไมโครเวฟล่ะครับ” “ยังใช้ได้ไม่ใช่เหรอคะ ไมโครเวฟไม่ใช่ของใช้งานเยอะ ถ้ายังมีอยู่ก็ไม่ต้องซื้อใหม่” พรรณวดีเลือกเตาแม่เหล็กไฟฟ้า กาน้ำร้อนไฟฟ้าอย่างละหนึ่ง และภาชนะที่ใช้กับอุปกรณ์พวกนี้ได้ เมื่อถึงโซนเครื่องใช้ไฟฟ้า อินทัชถามว่าเธอต้องการพวกดิจิทัลทีวีรึเปล่า เธอส่ายหน้าบอกว่าซื้อทีหลังได้ ของพวกนี้ถ้าซื้อไปไม่เข้ากับตัวบ้านมันจะดูขัดๆ กัน รอแต่งบ้านก่อนให้เรียบร้อย ชายหนุ่มจึงได้รู้ว่าที่จริงแล้วเธอไม่ใช่คุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็น หญิงสาวมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ เรื่องข้าวของเครื่องใช้ในบ้านพอสมควร และใช้เงินเป็นไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย ในขณะที่รอจ่ายเงินสินค้า ก็มีสตรีคนหนึ่งเดินมาทักพวกเขา “สวัสดีค่ะ ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะคะ คุณอินทัช คุณพรรณวดี” อารยานั่นเอง “สวัสดีค่ะคุณอารยา” แหม..มาพอดี กำลังคันไม้คันมือพอดี พรรณวดีคิด “มาซื้อของกันเหรอคะ เพิ่งรู้ว่าผจก.ไร่มีหน้าที่ต้องมาถือของให้น้องสาวเจ้าของไร่ด้วย” อารยาแดกดัน ทำไมเธอจะไม่เห็นว่าสองคนนี้มีความสนิทสนมกันเกินกว่าปกติ “สวัสดีครับคุณอารยา ผมเป็นผจก.แค่ในไร่ครับ พออยู่บ้านก็เป็นคนปกติ วันนี้เรามาซื้อของเข้าบ้านกันครับ” อินทัชยิ้มละไมซึ่งขัดใจพรรณวดีมาก “ใช่ค่ะ บ้านแฟนฉันไม่ต้องให้คนอื่นมาช่วยหรอก ฉันจัดการเองได้” พรรณวดีพูดตรงๆ ทำให้อารยาหน้าเสีย ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติและรีบขอตัว เช้าวันศุกร์พรรณวดีไปกรุงเทพฯ ตามปกติของเธอที่ต้องไปบ้านบิดาทุกเดือน อินทัชไปส่งเธอที่แอร์พอร์ต “เดือนหน้าเดี๋ยวผมไปด้วยนะครับ” เขากอดเธอจุ๊บเร็วๆ ที่เรือนผม “ค่ะ อย่าไปแอบเจอยายนั่นนะ” พรรณวดีสั่งเสียก่อนจะเดินเข้าเกท เมื่อขึ้นมานั่งบนเครื่องแล้ว พรรณวดียิ้มออกมาพอใจ ในที่สุดอินทัชก็ตกหลุมเธอสักที เธอนึกถึงบทสนทนาที่เธอคุยกับไรวินท์ ในเช้าหลังจากวันที่ไปงานเลี้ยง และมีเหตุให้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง หลังจากอินทัชมาส่งเธอที่บ้าน เธอจึงโทรหาญาติผู้พี่ ไรวินท์ : อินทัชเหมาะกับเราที่สุดแล้วยายเหมียว เธอ : ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะคะ ไรวินท์ : ไม่มีใครอดทนกับเราได้เท่าเขาแล้ว เชื่อพี่ เธอ : พี่วินท์... นี่น้องนะคะ น้องเอง ไรวินท์ : พี่รู้ว่าเราไม่ใช่คนโง่ เรียนเมืองนอกเมืองนามาคงไม่เสียท่าใครง่ายๆ แบบนี้ อินทัชอาจจะไม่รู้ แต่พี่รู้ทันเธอนะยายเหมียว เธอ : แล้วน้องควรทำยังไงต่อคะ ไรวินท์ : ไม่ต้องคิดว่าจะทำยังไงแล้ว คนจะรักต่อให้ไม่ทำอะไรเขาก็รักเรา ถ้าไม่เชื่อก็พิสูจน์สิ เธอ : ยังไงคะ ไรวินท์ : ลองไม่สบายดูสิ เขาจะทำไง ป่วยไข้ขึ้นอะไรงี้ เธอ : มันจะไม่ดีมั้งพี่วินท์ แค่เมื่อคืนน้องก็ขาดทุนเยอะละนะ ไรวินท์ : เสียแล้วต้องไม่เสียเปล่า คนดีๆ ไม่ได้ผ่านมาให้เจอบ่อยๆ พี่เตือนละนะ แล้วเธอก็ไปแช่น้ำอุ่นนานเกือบชม. เปิดแอร์เย็นจัดแล้วห่มผ้านอน ได้ยินเสียงที่เขาโทรหาแต่ไม่รับ รู้ว่าเขาไลน์มาแต่ไม่อ่าน ไหนๆ ก็มาถึงขนาดนี้ วัดใจไปเลยว่าเขาจะสนใจเธอไหม ถ้าไม่ห่วงกัน ไม่มาดูแลก็จะได้รู้ว่าเป็นยังไง แต่ดันป่วยจริง ป่วยหนักกว่าที่คิด จากนั้นก็นั่นล่ะแบบที่ญาติผู้พี่บอก เธอก็ได้แฟนหนุ่มมาหนึ่งคน แต่หงุดหงิดใจตรงที่ไปไหนก็เจอยายอารยาวนเวียนตลอด มันยังไงกัน เธอคิดเพลินจนถึงปลายทาง จากนั้นจึงเรียกแท็กซี่ไปบ้านบิดา เพราะไม่ได้บอกให้ใครมารับ เจอพี่ๆ น้องๆ ของเธอก็เม้ากระจาย ไม่พ้นเรื่องแฟนหนุ่มของแต่ละคนนั่นเอง เช้าวันอาทิตย์เธอเดินทางกลับเชียงใหม่ โดยที่ไม่ได้บอกอินทัชว่าจะมาตอนไหน หญิงสาวเรียกแท็กซี่สนามบินมาส่งบ้าน ตอนบ่ายเธอออกไปคุยงานกับคู่ค้าทางธุรกิจจากจีนเรื่องผลผลิตกาแฟ ได้ความคืบหน้าอย่างน่าพอใจ รอเซ็นสัญญาเท่านั้น หลังจากคุยงานเรียบร้อยกำลังเดินออกจากห้องอาหารไปยังล็อบบี้โรงแรมเพื่อกลับบ้าน เธอเห็นสตรีสาวที่คุ้นเคยกันดี อารยา บุตรสาวพ่อเลี้ยงพรเทพนั่นเอง มากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอรู้จักดี “อินทัช” นั่นเอง ท่าทีสองคนดูสนิทสนมกันมากกว่าที่เธอเคยรู้ “อ้าว คุณเหมียวมาทำอะไรแถวนี้คะ” อารยาหันมาเห็นเธอ จึงทักทายเสียงดัง “มาทานอาหารเหรอคะ ส่วนเราสองคนมาทานอาหารว่างกันค่ะ” “มาคุยงานค่ะ” เธอมองหน้าคนทั้งสองสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดต่อโดยไม่ทักทายอินทัช “ขอตัวนะคะ” พอดีกับที่คู่ค้าเดินตามมาถึง “อ้าว คุณเหมียวยังไม่กลับเหรอครับ” พรรณวดีหันไปยิ้มให้ “ค่ะคุณลี เจอคนรู้จักค่ะเลยทักกันนิดหน่อย” “งั้นเดี๋ยวผมไปส่งเองครับ เห็นว่าไม่ได้เอารถมาใช่ไหม” “ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ลี ส่งยิ้มให้อารยาและอินทัช ก่อนจะแตะต้นแขนพรรณวดี พาเดินไปอย่างสุภาพ อินทัชร้อนใจเมื่อติดต่อพรรณวดีไม่ได้ เธอไม่ได้กลับบ้าน เขามาดักรอที่บ้านก็ไม่เจอ ที่บ้านเขาเธอก็ไม่ได้ไป นึกถึงภาพที่ผู้ชายคนนั้นแตะต้นแขนเธอเขาก็แทบจะบ้าด้วยความหึงหวง ที่ห้องเสื้อชั้นนำของเชียงใหม่ พรรณวดีแวะมาหาชุดเพื่อไปร่วมงานแต่งของไรวินท์และชลิดา พร้อมทั้งใช้บริการ ขัดหน้า ขัดผิว แต่งหน้าทำผม เธอหลับตานอนนิ่งให้ช่างขัดหน้า ขัดตัว “น้องเหมียวคะ โทรศัพท์ดังนานแล้วจะรับไหมคะ พี่จะหยิบมาให้” ช่างพูด “ค่ะพี่ ขอบคุณค่ะ” เธอรับโทรศัพท์มาเห็นว่าอินทัชโทรมา 20 สาย กับส่งข้อความทางไลน์มารัวๆ เธอนึกเจ็บใจเมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ จึงกดปิดเสียงแล้วส่งให้ช่าง “วานวางไว้ที่เดิมด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ”