ไปพร้อมกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น อินทัชไปดูแลงานในไร่เนื่องจากเขาไม่ได้เข้ามา 1 สัปดาห์เต็ม จึงมีงานค้างรอเขาจัดการค่อนข้างมาก และต่อไปเขาต้องแบ่งเวลาเข้าไปที่ร้านใหม่ของไรวินท์ จึงจำเป็นต้องจัดการงานที่ไร่ก่อน “คุณเหมียวจะเข้าไร่อิงดาวใช่ไหม เอารถผมไปใช้ก็ได้ครับ เดี๋ยวบ่ายผมตามไป” “จะให้เหมียวมารับไหมคะ” เธอถามขณะที่แฟนหนุ่มเปิดประตูรถให้ เสียบกุญแจรถ ดันตัวเธอขึ้นประจำตำแหน่งคนขับก่อนจะปิดประตูรถ เธอลดกระจกเพื่อฟังคำตอบ “ไม่ต้องก็ได้ครับ เดี๋ยวให้คนขับรถของไร่ทางนี้ไปส่ง” อินทัชตอบพลางบีบปลายจมูกรั้นๆ ของสาวคนรักเป็นการหยอก ก่อนที่เธอจะย่นจมูกใส่ เลื่อนกระจกรถขึ้นก่อนจะขับออกไป กิริยาของคนทั้งสองเป็นที่ฮือฮาพอสมควรในหมู่คนงาน เพราะอินทัชปกติถึงจะเป็นคนสุภาพ แต่ก็ถือตัวมาก ตลอดเวลาสองปีที่เขาอยู่ที่นี่ บรรดาคนงานแทบไม่เคยเห็นเขาพูดเล่นหรือหยอกใคร ไม่เคยให้ใครเข้าไปในที่พักส่วนตัวของเขา ไม่มีเพื่อนหรือผู้หญิงมาหาเลยแม้แต่คนเดียว เรื่องของสองหนุ่มสาวจึงเป็นที่พูดถึงในหมู่คนงานได้มากพอดู “นายอินทัชเป็นแฟนน้องสาวนายจริงเหรอ” คนหนึ่งถาม “ข้าว่าไม่ใช่แฟนละแบบนี้ น้องสาวนายมาค้างที่เรือนนายอินทัชทั้งคืน” อีกคนเสริม “มึงเห็นเหรอ” “เมื่อคืนข้าเห็นนายอินทัชขับรถเข้ามากับน้องสาวนาย ทะเลาะกันล้งเล้งแล้วก็หายเข้าไปในเรือนทั้งคืน” อีกคนพูด “นังเดือน เป็นอะไร” คนงานหญิงคนหนึ่งถามเพื่อน “เปล่า..เขาอาจจะไม่ใช่แฟนกันก็ได้ พวกคนรวยเขาก็แบบนี้ มีอะไรกันเฉยๆ เยอะแยะ” เด็กสาวพูด “แต่นายอินทัชคงไม่ใช่มั้ง ปกตินายไม่เคยคบใคร มีสาวๆ คนงานไปหา นายยังไล่กลับมาทุกคน แต่เมื่อคืนนี่นายอินทัชอุ้มน้องสาวนายเข้าห้องเลยนะ” คนหนึ่งที่อ้างว่าเห็นเหตุการณ์ พูดปนหัวเราะ ทุกคนในวงก็หัวเราะตาม เพราะต่างรู้ดีกว่าเด็กสาวที่ชื่อเดือนเคยไปหา ผจก.ที่เรือนพักในวันหยุด และถูกไล่กลับมาแบบไม่ใยดี “น้องสาวนายมีอะไรดี ก็แค่รวย ถ้าฉันรวยบ้างฉันก็สวยแบบนั้นได้ เอาแต่ใจไปวันๆ ไม่เห็นทำงานอะไร ลอยไปลอยมาทั้งวัน นายอินทัชจะรักผู้หญิงแบบนั้นได้ไง” เดือนพูด “เฮ้ย..นังเดือนเอ็งอย่าพูดไป ถ้านายไรวินท์ได้ยินจะไม่มีงานทำ คนรวยเขาก็ทำงานในแบบของเขา เอ็งไม่เห็นก็อย่าไปพูด” ผู้ใหญ่คนหนึ่งในวงเตือน ################### “อะไรนะ นังเหมียวไปค้างที่บ้านพักผจก.ทั้งคืนเลยเหรอ” อารยาพูดอย่างโมโห ปลายสายพูดอะไรตอบกลับมาอีกครู่นึง ก่อนที่เธอจะตอบว่า “แกดูพวกมันต่อไป ถ้ามีอะไรก็โทรรายงานฉัน ส่วนวันนี้เดี๋ยวฉันโอนค่าเหนื่อยให้” อารยาปาโทรศัพท์ลงบนโซฟาหนังอย่างโกรธเกรี้ยว “อะไรกันลูก” พรเทพมาเห็นพอดี “สายของหนูที่ไร่ไรวินท์ค่ะ โทรมาบอกว่าเมื่อคืนอินทัชพานังเหมียวมากกที่บ้านพักทั้งคืน ทีต่อหน้าเราเมื่อวานไม่เห็นมีท่าทีอะไรกัน” ลูกสาวพูดแต่บิดารู้สึกเสียดายพรรณวดีเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำไมผู้หญิงที่หมายตามีมือดีคว้าไปก่อนทุกที ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูด “ปล่อยพวกมันไปก่อน เรื่องร้านแกเป็นไง” “คืบหน้าไปเยอะแล้วค่ะ น่าจะเปิดได้ไม่เกินสองเดือน” “ดี อย่าลืมห้องลับเก็บของ กับห้องรับรองแขกพิเศษที่พ่อสั่ง” “ค่ะคุณพ่อ” อินทัชไปหาพรรณวดีที่ไร่อิงดาวในช่วงบ่าย คนของเธอบอกว่านายสาวอยู่ในห้องทำงาน เขาเปิดประตูเข้าไปพบว่าเธอนั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารมากมายบนพื้นพรม ก้มหน้าก้มตาดูอะไรอยู่จนไม่ได้ยินเสียงเขา “ดูอะไรครับ” เสียงกับอ้อมกอดที่มาพร้อมกัน ทำให้หญิงสาวสะดุ้งตกใจ “คุณ..มาเงียบๆ ตกใจหมดค่ะ เหมียวเจอนี่ค่ะ” เธอตอบ “อะไรครับ” เขาชะโงกดูกระดาษที่เธอถืออยู่ มันคล้ายๆ แผนที่อะไรสักอย่าง “แผนที่ไร่ค่ะ เขียนเป็นแผนผังเลย ยังกะลายแทงสมบัติโบราณ ไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำไว้ ทั้งสองไร่เลยค่ะของที่นี่กับไร่พี่วินท์” อินทัชสนใจมาก เขารับมาดูรายละเอียด นี่คือสิ่งที่เขาพยายามทำมาสองปีเต็ม คือการวางผังของไร่ เส้นทางน้ำ เส้นทางการเดินทางในไร่ว่ามันเชื่อมต่อกับอะไร ไปไหนได้บ้าง “คุณเหมียว ผมขอแผนที่นี้ได้ไหมครับ” เขาพูดตรงๆ กับเธอ พรรณวดียิ้มพราย..แบบที่เขาไม่อยากไว้ใจเลย และก็ตามคาด “ได้ค่ะ.... ถ้าคุณให้เหมียวช่วยงาน” “ไม่ได้ครับ แค่นี้คุณก็เสี่ยงมากแล้ว” เขาปฏิเสธทันที “งั้นก็ไม่ให้ค่ะ” เธอมองเขายิ้มๆ รู้ว่าเขาไม่ปฏิเสธเธอแน่ “เย็นนี้เหมียวจะกลับบ้านในเมืองนะคะ” พรรณวดีพูดระหว่างทานอาหารกลางวัน เธอมีงานที่จะต้องกลับไปจัดการซึ่งสำนักงานอยู่ในเมืองนั่นเอง “เดี๋ยวไปพร้อมกันครับ” อินทัชพูดสั้นๆ “เหมียวจะขับรถไปเองค่ะ ไปเจอกันที่โน่นก็ได้” เธอบอก อินทัชทำท่าคิด “อย่าดีกว่า ผมเป็นห่วงช่วงนี้มีเรื่องแปลกๆ เยอะ ทิ้งรถคุณไว้นี่ก่อนก็ได้ ยังไงไปโน่นเราก็ต้องอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว” หญิงสาวหน้าแดง พูดอุบอิบในคอ “บ้า”