33
"มึงก็ สมน้ำหน้ามันก็พอ เดี๋ยวได้กระโดดตึกตายหรอก555"ไอ้ทรัชเสริม ดูเหมือนพวกมันจะอารมณ์ดีกันนะ
"กูรู้ว่ากูผิด เลิกพูดมากได้แล้ว คนยิ่งเครียดๆอยู่"พูดจบผมก็กระดกเหล้าในแก้วจนหมด
"คงไม่เครียดเสียใจเท่าน้องต้นตองของกูหรอกมั้ง"
"ของกู!"ผมสวนกลับไอ้เทลทันที ยัยนั่นเป็นของผม ของผมคนเดียว มันไม่มีสิทธ์แม้แต่พูดแบบนี้
"มึงไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้นว่ะเพื่อน น้องต้นตองบอกเลิกมึงไปแล้วไง"ทีนี้เป็นไอ้ทรัช ยักไหล่บอกหน้ากวนส้น พวกมันสองตัวแม่งเข้าขากันดีชิบหาย!
"แต่กูไม่เลิก!"ผมสวนกลับลุกเดินออกไป กลับบ้านไปแดกเหล้าน่าจะสบายใจกว่าอยู่กับไอ้สองตัวนี้
ผมขับรถตรงมาที่บ้านที่ไม่ได้กลับมานาน คนเราเวลามีเรื่องเครียดไม่สบายใจ การได้กลับบ้านคือที่สุดสินะ ผมก็เพิ่งเข้าใจวันนี้แหละ มันรู้สึกอุ่นใจตั้งแต่ขับรถผ่านรั้วบ้านมาแล้ว
ผมจอดรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านตรงไปที่ห้องเก็บไวน์ชั้นใต้ดิน อยากดื่ม ดื่มให้เมาไ
