เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นซึ่งมีของเล่นเต็มไปหมด ห้องนี้เป็นห้องของฝากรักไปแล้ว ตามจริงน่าจะคุยที่อื่นไม่ใช่มาคุยในห้องลูก แต่ถ้าเรื่องมากเดี๋ยวจะหาว่าฉันเด็ก น่ารำคาญอีก
ฉันเดินมานั่งโซฟา เยื้องห่างจากเขาพอสมควร เราไม่ควรใกล้กัน ไม่ควรพูดคุยกันด้วยซ้ำ ฉันยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย อยากรู้แค่ไหนก็จะเฉยไว้ก่อน เขาเป็นคนอยากคุยแล้วทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายเริ่ม
“น้องไข่สบายดีใช่ไหมคะ” น้ำเสียงที่เคยพูดกับฉันเหมือนเมื่อก่อนกลับมาแล้ว ขอโทษทีตอนนี้ไม่มีผลต่อใจหรอก แม้ว่าเขาจะดูดีเหมือนมนุษย์แวมไพร์อมตะที่ไม่แก่ไม่เหี่ยว อย่างที่เขาว่ากันว่าคนบางคนยิ่งอายุเยอะจะยิ่งดูดี ผู้ชายคนนี้คือหนึ่งในนั้น
“พูดเรื่องที่คุณต้องการพูดเถอะค่ะ” เราเลิกกันแล้ว ทำไมฉันจะห่างเหินไม่ได้ เราควรเป็นคนแปลกหน้าด้วยซ้ำ
“น้องไข่คงโกรธอามากใช่ไหมคะ อาขอโทษนะคะ”
“ที่มานั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้อยากฟังคำขอโทษ ถ้าคุณจะพูดแค่ขอโทษเราก็ไม
