หลายเดือนผ่านไป
เมื่อการใช้ชีวิตคู่ได้เริ่มต้นอีกครั้ง และครั้งนี้ไม่ใช่ความลับแบบครั้งแรก และรัมภาก็เติบโตขึ้นมาก ทำให้ทั้งคู่พูดคุยกันด้วยเหตุผล รักเข้าใจกัน ปรึกษาเปิดอกพูดคุยในเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างไม่เข้าใจ (ในบางเรื่องต่างหาก เพราะบางเรื่องก็อยากเก็บมันเป็นความลับ)
“มึงอยากแต่ง?” พ่อตาที่อายุรุ่นเดียวกับลูกเขยถามขณะปลายเท้ากระดิกอยากถีบหน้าไอ้ลูกเขยที่เป็นเพื่อน ทุกวันนี้ยังโมโหไม่หาย ตรงไหนกัน ไอ้เคลิ้มพลาดตรงไหนถึงได้เสียท่าได้ไอ้เป้งมาเป็นลูกเขย
แย้งก็ไม่ได้ลูกสาวรักมัน อยากได้มันเป็นผัวและก็ดูมันรักน้องไข่เหลือเกิน
“ไอ้เคลิ้ม ทีเมื่อก่อนมึงยังอยากแต่งกับนิ่มใจแทบขาด งอแงงี่เง่าฉิบหาย จำไม่ได้หรือไง”
“เรื่องเก่าเก็บใครจำกัน กูไม่เคยเร่งเร้านิ่มสักนิด แล้วก็ช่วยเรียกพ่อตาอย่างกูให้ดีด้วย สถานะไหนควรรู้”
“ไอ้เหี้ย”
“ไอ้ลูกเขยส้นตีน”
“ไม่รู้อะ กูเคยช่วยมึงตั้งหลายอย่าง คราวนี
