57 ความผิดนี้ที่เคยก่อ
“แม่...มะ....แม่ทำแบบนั้นจริงๆหรอครับ”
ปุณวิชญ์เดินออกมาจากหลังผ้าม่าน และทันทีที่เห็นหน้าลูก ชายพิศมัยถึงกับตกใจ ปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ร่างสูงเข่าอ่อน ทรุดลงตรงหน้ามารดา เอ่ยเสียงสั่นถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ตอบผมมาสิ...มะ....แม่วางยาพ่อจริงๆหรอ”
“ฮึก...เปรม~” หล่อนร้องไห้สะอื้น กำลังจะสวมกอดลูกชาย แต่ปุณวิชญ์ขยับตัวออกห่างเหมือนรังเกียจแม่แท้ๆของตัวเอง และการกระทำนั้นทำเอาคนเป็นแม่ปรายตามองด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ น้ำตาไหลอาบเต็มใบหน้า “แม่ผิดไปแล้วลูก แม่ผิดไปแล้ว ฮื้อๆๆ”
“ผะ...ผมไม่คิดเลยว่าแม่กล้าทำแบบนี้ แม่ทำได้ยังไง แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง!”
“ก็ถ้าแม่ไม่ทำ....แม่ก็คงไม่ได้มาอยู่จุดนี้”
“แล้วผมล่ะ!” ปุณวิชญ์ตวาดเสียงดังลั่น น้ำดวงตาแดงก่ำเคลือบไปด้วยหยาดน้ำตา กระทั่งมันไหลลงมากระทบริมฝีปากจนสัมผัสได้ถึงความเค็มของน้ำตา เขาส่ายหน้าไปมาเหมือนรับไม่ได้ แค่
