เช้าวันต่อมา เนโลคลิสก็เดินดุ่มๆ ผ่านห้องโถงมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารด้วยความรีบร้อน เหตุเพราะเขาตื่นสาย ก็แน่ล่ะสิ จะไม่ให้ตื่นสายได้ยังไงกัน ในเมื่อเขาแทบจะไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน
ในหัวเอาแต่คิดถึงเข็มหอมทุกลมหายใจเข้าออก ความจริงถ้าเขาดึงดันจะนอนกอดหล่อนจนถึงเช้าก็ไม่มีใครห้ามได้ แม้แต่เข็มหอมเองก็ตาม แต่เพราะเขาสงสารร่างแน่งน้อย ที่ถูกรุกรานไปถึงสองครั้งติด มันคงจะช้ำคงระบมมากเลยทีเดียว ดังนั้นเขาจึงจำต้องหยุดความกระหายหิวลง ทั้งๆ ที่ยังไม่อิ่มเอมเลยแม้แต่น้อย
บ้าจริง นี่เขากลายเป็นชายหนุ่มผู้อ่อนโยนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
เนโลคลิสตามตัวเอง แต่ก็ไม่มีคำตอบใดดีพอที่จะหยิบยกขึ้นมาแก้ต่างให้กับตนเองได้เลย
ชายหนุ่มจมปลักอยู่กับความสับสนภายในสมองของตัวเอง จนกระทั่งก้าวเข้ามาในห้องอาหาร ดวงตาคมกริบกวาดมองหาเข็มหอมอย่างกระตือรือร้น แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เนโลคลิสหันไปจ้องหน้าป้าสำอางที
