หัสบรรณสะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมาเพราะเสียงโหวกเหวกโวยวายที่นอกตัวบ้าน เขาควานมือไปยังที่นอนข้างตัวทั้งๆ ที่ยังหลับตาพริ้ม รสชาติหวานล้ำจากกายสาวยังคงติดตราตรึงใจ เขาไม่แน่ใจว่ากระทำชำเราตันหยงไปกี่ครั้งก่อนที่เขาจะหมดแรงหลับไป รอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากสวยจัดจางลง และก็รีบลืมตาขึ้นทันที เมื่อที่นอนข้างตัวไม่มีผู้หญิงที่ชื่อตันหยง
ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่งทันควัน ไม่อนาทรร้อนใจกับผ้าห่มที่เลื่อนร่นลงไปกองที่หน้าขาเผยแผงอกเปลือยแสนสมบูรณ์แบบชัดเจน
“อย่าให้จับตัวได้เชียว เด็กบ้า”
แม้จะหงุดหงิดแต่ก็อดอมยิ้มออกมาอีกไม่ได้ ความสุข ความซาบซ่านที่ได้รับจากตันหยงยังคงทรงอานุภาพรุนแรงนัก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กผู้หญิงที่เขาเอาแต่วิ่งหนี ปฏิเสธการแต่งงานก็หลายต่อหลายครั้ง พอได้ชิมแล้วจะติดอกติดใจอยากจะผูกมัดเอาไว้บนเตียงตลอดเวลาแบบนี้
“เจอตัวเมื่อไหร่ จะฟัดให้ร้องไม่เป็นภาษาเลย คอยดูสิ”
ชายหนุ่มสะบัดผ
