หยาดฝนเม็ดใหญ่ที่เริ่มกระทบผิวลงถี่ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เสื้อเชิ้ตลำลองที่หัสบรรณใส่อยู่ค่อยๆ เปียกชื้นจนในที่สุดก็โชกชุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาแหงนขึ้นมองบานหน้าต่างห้องตันหยงด้วยความคาดหวัง หวังว่าหล่อนจะใจอ่อนลงมาหา หวังว่าหล่อนจะยอมให้อภัยในความงี่เง่าของเขาในอดีต
มือหนายกขึ้นลูบหน้าเพื่อไล่หยาดน้ำฝนซ้ำๆ หลายต่อหลายครั้ง ความเหน็บหนาวแล่นวาบเข้าใส่ใจกลางกายหนุ่ม เสียงฟ้าร้องคำรามไม่สามารถหักล้างความมุ่งมั่นแน่วแน่จากใจกระด้างของเขาได้เลย เขาจะยืนหยัดอยู่ตรงนี้ เพื่อพิสูจน์ให้ตันหยงเห็นว่า เขาจริงใจกับหล่อนอย่างแท้จริง
“อยากหนาวตายหรือไง ทำไมถึงไม่ยอมกลับบ้าน”
เม็ดฝนที่กระหน่ำลงบนกายจางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งมันก็เป็นเวลาเดียวกันกับเสียงขุ่นที่ระคนไปด้วยความห่วงใยและไม่พอใจที่ดังขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองผ่านหยาดน้ำฝนที่ยังคงเกาะแน่นอยู่บนใบหน้า ร่มคันใหญ่กับร่างอรชรแทบปลิวตามลมมาหยุดอยู่ข้างกา
