เพราะความช่วยเหลือของดีเลียนและมินรญาทำให้ญาดามินทร์สามารถขึ้นมาอยู่ในอาณาจักรบนตึกสูงระฟ้าของเจอรัลด์ได้โดยที่เจ้าของสถานที่ไม่รู้ตัว หญิงสาวหยุดนิ่งอยู่ภายในห้องรับแขกกว้าง พลางหมุนตัวมองไปรอบๆ กายด้วยสายตาตื่นตะลึง แม้ว่าที่นี่จะมีขนาดเล็กกว่า ซาโกร่า วิลล่า มากมาย แต่กระนั้นมันก็ยังคงกว้างขวางโอ่อ่าไม่น้อย
“เธอเข้ามาที่นี่ได้ยังไง”
บรรยากาศรื่นรมย์สะดุดลงในทันที เมื่อเสียงห้วนกระด้างของเจ้าของสถานที่ดังคำรามขึ้นจากทางด้านหลัง หัวใจของญาดามินทร์กระตุกอย่างรุนแรง สองมือที่ตกอยู่ข้างตัวเย็นเฉียบและชื้นไปด้วยเหงื่อแห่งความพรั่นพรึง
“คือ... ญาดา...”
ความมืดมิดในดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขามันทำให้หล่อนซึมซาบได้ถึงความอันตรายน่าพรั่นพรึงจนสันหลังเย็นยะเยือก
“ออกไป”
“คุณเจอรัลด์คะ ญาดา... อยากจะอธิบาย... คือว่า...”
“หุบปากและไสหัวออกไปซะ”
เขาโกรธจัด หน้าตาแดงก่ำ และชี้นิ้วไล่หล่อนอย่างไม่
