“ญาดาคงไม่พอใจ ให้ผมนอนเรือนคนใช้ก็ได้ครับ”
“อาจะให้พ่อเจอรัลด์ไปนอนเรือนคนใช้ได้ยังไงกัน เอาอย่างนี้ พ่อเจอรัลด์ไปนอนที่ห้องของญาดานั่นแหละ เดี๋ยวอาจะพูดกับญาดาเอง”
อเดลบอกอย่างสงสารผู้ชายตรงหน้า
เจอรัลด์ยังคงยืนนิ่ง เพราะไม่อยากจะทำให้ญาดามินทร์รำคาญเขามากไปกว่านี้ อเดลเห็นก็พูดขึ้นอีก
“ญาดาไม่กล้าขัดคำสั่งของอาหรอก พ่อเจอรัลด์สบายใจได้”
“นั่นสิ มา เดี๋ยวอาจะพาพ่อเจอรัลด์ไปเอง”
นับดาวสนับสนุนสิ่งที่สามีทำ หล่อนรีบเดินไปเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของเจอรัลด์ที่ตกลงกับพื้นขึ้นมาส่งให้ชายหนุ่ม จากนั้นก็ยิ้มให้อย่างเอาใจช่วย
“ขอบคุณคุณอาทั้งสองมากครับ ผมสาบานว่าจะดูแลญาดาอย่างดี จะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจอีก”
เจอรัลด์ให้คำมั่นอย่างซาบซึ้งในน้ำใจของผู้อาวุโสทั้งสอง
“นี่แหละคือสิ่งที่พวกอาต้องการ ดูแลญาดาให้ดี รักญาดาให้มากๆ เพราะญาดารักพ่อเจอรัลด์มาก พวกเรารู้ดี”
เจอรัลด์ยิ้มเศร้าๆ เขาเองก็เพิ
