ร่างสูงตระหง่านในชุดลำลองสีฟ้าสะอาดตายืนยิ้มกว้างกับภาพเบื้องล่างที่มองผ่านบานหน้าต่างใหญ่ภายในห้องนอนลงมา ภาพของเฮย์เดน ซานเซส และ
อาร์แซน ต่างพากันเดินหนีจากซัสซันกันด้วยท่าทางกริ่งเกรง เขาเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ ผู้ชายโอหัง หยิ่งผยองยิ่งกว่าราชสีห์อย่าง หนุ่มตระกูลซาโกร่า กาซิยาส กลับต้องมาวิ่งหนีเกย์ร่างยักษ์คนหนึ่ง
“หัวเราะอะไรอยู่คะพี่เจอรัลด์”
คนที่เพิ่งเข้ามาในห้องอดที่จะถามด้วยความสงสัยไม่ได้ เจอรัลด์หมุนตัวไปมอง ยิ้มกว้าง และกางมือทั้งสองข้างออก ญาดามินทร์โผเข้าใส่ทั้งตัวอย่างรู้หน้าที่
“คิดถึงจัง เมียจ๋า”
ปากสวยจัดและจมูกโด่งเป็นสันระดมเข้าใส่แก้มนวลอย่างโหยหา หิวกระหาย หญิงสาวหัวเราะคิกคักด้วยความพึงพอใจ
“ญาดาออกไปชอปปิงกับพี่ญะญ๋าแค่สามสี่ชั่วโมงเองนะคะ”
“แค่ครึ่งชั่วโมง พี่ก็แทบขาดใจแล้วรู้ไหม”
นัยน์ตาคมกริบบอกให้หล่อนรู้ได้อย่างชัดเจนว่าทุกพยางค์ที่ออกมาจากปากของเจ
