บทที่ 104

1212 คำ

"ไปไหนแล้ว" รักนรินทร์เดินตามเข้ามาแต่ก็ไม่ทัน "หายตัวได้หรือไง" คนก็ไม่เยอะเท่าไรแต่ทำไมถึงหาไม่เจอ..หรือจงใจจะหลบเรา? อีกมุมหนึ่งของสถานบันเทิงแห่งนั้น.. "มาแต่วันเลยหรือวะ" เขาชื่อทศพล เป็นเจ้าของสถานบันเทิง และเป็นเพื่อนรักของ.. "เปล่าหรอก วันนี้ไม่ได้มาดื่ม" "ไม่มาดื่มแล้วมาทำไมวะ" "มาทำอะไรสนุกๆ สักหน่อย" ชายหนุ่มตอบเพื่อนออกไปแบบมีเลศนัย "ที่นี่มีอะไรสนุกให้มึงทำเหรอ" ทศพลแปลกใจรีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เพื่อน "เอาโทรศัพท์มายืมหน่อยสิ" "โทรศัพท์กูเนี่ยนะ" "โทรศัพท์มึงนั่นแหละ" ทศพลก็เลยล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาส่งให้กับเพื่อน ที่ยืมโทรศัพท์ของเพื่อนเพราะอยากจะดูกล้องวงจรปิด "ใครวะ" ทศพลยื่นหน้าเข้ามาดูเช่นกัน "มึงอย่ารู้เลย" "เอ้าไอ้นี่ มึงก็ให้กูสนุกด้วยหน่อยสิวะ" "อะไร??" ภูมิฐานเห็นว่าเธอยื่นโทรศัพท์ ให้กับพนักงานได้ดู แล้วพนักงานก็ชี้มาห้องที่เขาอยู่ในเวลานี้

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม