ไม่มีใครรู้จักคชาเท่ากับรชตอีกแล้ว เขารู้ดีว่าน้องชายคนนี้ชอบเรียกร้องความสนใจ ยิ่งทุกคนโอ๋ คชาก็ยิ่งแยกถูกผิดไม่ออก ตัวเองทำให้คนอื่นเดือดร้อน แต่คนที่เดือดร้อนต้องขอโทษตัวเอง เป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไรตั้งแต่เรียนอนุบาล ประถม แม้แต่มัธยม พี่ชายซึ่งเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมาตลอดรู้ดี เพราะอายุห่างกันแค่สองปี
ก๊อก ก๊อก
"คชาเปิดประตูให้ย่าหน่อยลูก"
"คชา..เปิด!" พ่อเห็นลูกชายเงียบก็ยิ่งตกใจ
"คชาเปิดให้แม่หน่อย" ..ทุกคนต่างก็ผลัดกันเรียก
"ผมไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่ง่วงนอน"
"ง่วงนอนเหรอลูก ไปหาหมอดีกว่า" ถ้าคนได้รับการกระทบกระเทือนถึงสมองแล้วบอกว่าง่วงนอน มันยิ่งน่าตกใจไปใหญ่
"ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่เป็นอะไร" ว่าแล้วคชาก็ดึงหมอนมาปิดหูไว้
ผ่านไปสักพักลูกชายก็ไม่ตอบ คฑาก็เลยให้คนไปเอากุญแจสำรองมาเปิด
"ลูกแม่" รรรรรรน้ำตาไหลพรากลงมา ขณะที่เดินเข้าไปหาลูกชาย และขาก็สั่นแทบจะก้าวไม่ออก
"ย่าว่า
