บทที่ 90

1279 คำ

"ญาณินพ่อบอกให้กลับมาไง!" อนุชิตรีบสาวเท้าเดินตามหลังลูกสาวไปแต่ก็ไม่ทัน พอญาณินเรียกแท็กซี่ได้เธอก็รีบขึ้นไปบนรถนั้น "จะไปไหนครับคุณผู้หญิง" แท็กซี่หันกลับมาถามและก็อดไม่ได้ที่จะมองชายแก่คนที่กำลังเดินตามเธอมา "ไม่ต้องไปสนใจค่ะ รีบออกรถเถอะ" แท็กซี่ก็เลยทำตาม รีบขับรถออกมาจากตรงนั้น เสียงโทรศัพท์ของญาณินดังขึ้น ถึงแม้จะไม่เอาขึ้นมาดูก็รู้แล้วว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา "จะไปไหนหรือครับ" แท็กซี่ถามอีกครั้งเพราะถ้าไม่มีจุดหมายปลายทางก็พาไปไม่ถูก "ขับไปเรื่อยๆ ก่อนค่ะ" "ถ้ามีปัญหาอะไรปรึกษาผมได้เลยนะครับ" "คุณลุงรับปรึกษาปัญหาชีวิตหรือคะ" เธอถามกลับไปเพราะได้ยินลุงขับแท็กซี่พูดมาแบบนั้น "เปล่าหรอกครับปัญหาในแต่ละวัน ผมเจอมาทุกรูปแบบแล้ว" เพราะส่วนมากคนขึ้นมาใช้บริการต่างก็เล่าแต่ปัญหาชีวิตของตัวเอง "มีเรื่องกับพ่อนิดหน่อยค่ะ" ทีแรกคนขับแท็กซี่แอบคิดว่าผู้ชายที่เดินตามมาเป็นอาเสี่ย "

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม