บทที่ 28

1249 คำ

"รุ่นพี่จะบ้าเหรอ ใครจะให้กระโดด" "ก็ไม่รู้นี่ เห็นมองไปที่นั่น" "ไม่ต้องพูดเล่นแล้วได้ไหม หาที่ซ่อนเร็ว" "เดี๋ยวนะ ทำไมพี่ต้องซ่อนด้วย" จริงด้วยนี่มันคอนโดเขานะ จะให้เขาไปซ่อนทำไม "ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ก็รีบหาที่ซ่อนซะ!" ได้ยินแบบนั้นรชตจะรออะไรอยู่อีกล่ะ เขารีบเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วก็ล็อกไว้ ติ๊งต๊อง~ "ลูกไม่อยู่หรือเปล่าคุณ" "แต่นี่มันมืดมากแล้วนะ ไม่อยู่จะไปไหน" ขณะที่อิฐกำลังจะเอาโทรศัพท์มาโทรหาลูกสาว ประตูห้องของคอนโดก็ได้ถูกเปิดออก "คุณพ่อกับคุณแม่มาได้ยังไงคะ" "ทำอะไรอยู่ทำไมนานเปิดจัง" อิฐเดินเข้ามาสำรวจในห้องดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม "หนูเป็นยังไงบ้างลูก หายดีหรือยัง" น้ำใจพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะเช็คอุณหภูมิร่างกายของลูกสาวดู "หนาวไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ" "เมื่อวานนี้บอกว่าไม่สบายไง" "อ้อ..เอ่อ..ทานยาและพักผ่อนหายแล้วค่ะ" ขณะที่พูดกับแม่สายตาเธอมองที่พ่อ เพราะกล

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม