กับข้าวเสร็จเรียบร้อยฉันพักไว้แล้วก็ทักบอกพี่ลมว่าไม่ต้องมารับ ฉันน่ะถึงบ้านเรียบร้อย เห็นนะว่าพี่ลมพิมพ์กลับมา แต่ฉันไม่กดเปิดอ่าน คำพูดของผู้หญิงคนนั้นวิ่งวนในหัวฉันขณะที่ฉันนั่งมองบรรยากาศของบ้านที่มีแต่ภาพความเป็นเรา ตามฝาผนังบ้านพี่ลมเขาติดรูปของเราไว้ทั่วบ้าน เขาบอกว่าบ้านหลังนี้จะเป็นเรือนหอของเรา
ตอนที่ฉันได้ยินก็ไม่ได้คาดหวังอะไร แต่แล้วพี่ลมก็ค่อย ๆ เข้ามาในหัวใจทีละนิด จนทำให้ฉันคิดว่าเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ
เมื่อตั้งความหวัง ก็ต้องรับให้ได้เวลาผิดหวัง
ร้องไห้อีกรอบจนพอใจก็ลุกมาล้างหน้าแล้วก็มาตักอาหารที่ทำไว้มากมายใส่กระปุกเข้าแช่ตู้เย็น จากนั้นก็ผัดกะเพราเนื้อสไลด์ไข่ดาวไม่สุกไว้รอพี่ลม เมนูนี้เป็นเมนูแรกที่ฉันทำให้พี่ลมกิน ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันทำให้เขา นึกถึงตรงนี้ก็ร้องไห้อีกแล้ว
ได้ยินเสียงรถพี่ลมฉันรีบเช็ดน้ำตา
“ที่รักทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี
