สามวันเต็ม ๆ ที่ดาวเหนือนอนหลับไปทั้งน้ำตา คนเป็นแม่เห็นแล้วกลัดกลุ้มเหลือเกิน เป็นช่วงเวลาสามวันที่ดาวเหนือขลุกตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่เปิดเครื่องโทรศัพท์ ตื่นมากินข้าวเพราะแม่บังคับให้กิน กินไปร้องไห้ไป อาบน้ำก็ร้อง ก่อนนอนก็ร้อง ทั้งสงสารลูกและพูดจากใจสงสารตัวเองที่ห่วงลูกจนไม่ได้ไปเล่นไพ่ ขาไพ่ก็โทรตามยิก ๆ ใจเรียกร้องอยากคิดเลขจนอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว สุดท้ายเดือนเพ็ญจึงแก้ปัญหาทั้งหมดด้วยการโทรหาคนคนหนึ่งที่อาจจะช่วยให้ดาวเหนือมีชีวิตชีวา และยังทำให้แม่อย่างเดือนเพ็ญหมดห่วง ไปเล่นไพ่ได้โดยไม่ห่วงข้างหลัง
(ค่ะน้าเพ็ญ) ปลายสายส่งเสียง
“แคลเอ้ย”
(จ้าแคลจ้า ว่าไงน้า”
“อยู่แถวนี้หรือไปต่างจังหวัด”
(แคลอยู่ น้ามีไรให้แคลช่วยเปล่า)
“ก็มี”
(ว่ามาได้เลย บ่ต้องเกรงใจ)
“มาเอาน้องเอ็งไปรักษาแผลใจหน่อย มันอกหักเหมือนคนใกล้ตายเต็มที น้าดูมันมาสามวันแล้วมันไม่ดีขึ้นเลย ขาไพ่ก็โทรตามน้ายิก ๆ น้าใจจะ
