วันต่อมา
"ต้องกลับมานะ อย่าทิ้งเรานะ" ตัวโตยืนอุ้มฟ้าครามแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผู้ชายตัวโตกำลังใจแป้วเพราะฉัน
“บอกว่ากลับก็ต้องกลับมาหาสิคะ เราไม่มีวันทิ้งตัวโตอยู่แล้ว เรารักตัวโต เราต้องกลับมาอยู่กับตัวโต” ยื่นมือบีบที่แก้มของตัวโตด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็ลูบแก้มลูกชายเบา ๆ “แม่ไปก่อนนะคะฟ้าคราม ฝากดูแลฟ้าครามกับต้องรักด้วยนะตัวโตแล้วเราจะโทรหา”
“จะดูแลให้อย่างดีเลย”
“ขอบคุณค่ะ เราเชื่อใจตัวโต” ฉันหอมแก้มฟ้าครามแล้วก็หอมแก้มตัวโต จะไม่ได้หอมกันหลายวันรู้สึกใจหายอยู่นะ คนเคยอยู่ด้วยกันทุกวัน
"กำพลรักเดย์นะจำไว้ให้ขึ้นใจเลย" นาน ๆ ทีตัวโตจะแทนชื่อตัวเอง ถ้าเรียกแบบนี้คือเขาจริงจังมาก
"เดย์ก็รักกำพลค่ะ สัญญาว่าจะกลับมาหาแน่นอน" เขย่งปลายเท้าเพื่อประกบจูบที่ริมฝีปากของตัวโต
เขาน้ำตาซึม ฉันเองก็เหมือนกัน ใจหายอะ ไม่อยากห่างกันเลย
ฉันใช้เวลาเดินทางจากท่าอากาศยานขอนแก่นถึงท่าอากาศย
