ฉันนอนกอดตัวโตประมาณชั่วโมงกว่า ๆ เขาก็พลิกขยับตัว เขานิ่งไปสักพัก อาจจะรู้สึกว่ามีคนมากอดหรืออาจจะจำกลิ่นฉันได้
เขาจับที่แขนฉันคล้ายจะจับออก ฉันสะบัดมือตัวโตออกอย่างไวแล้วกระชับกอดเขาแน่นกว่าเดิม "อย่าขยับนะ คนมีความผิดไม่มีสิทธิ์ต่อรอง"
“...” เขาเงียบ
"รู้ไหมว่าคิดถึงขนาดไหน" ฉันจึงเป็นฝ่ายพูด พูดจบก็หอมที่แก้มเขา
"กลับมาทำไม บอกแล้วใช่ไหมอย่ากลับมา" ตัวโตเสียงแข็ง
“อย่ามาทำเสียงเข้ม อย่ามาแกล้งใจร้ายใส่เดย์" ฉันลุกขึ้นนั่ง จับใบหน้าเขาให้หันมาสบตา จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่คิดจะบอกกันจริง ๆ ใช่ไหม ไหนบอกมีสุขร่วมสุข มีทุกข์ร่วมทุกข์ แล้วนี่อะไรทุกข์จะเป็นจะตายแต่กลับเก็บไว้คนเดียว ใจร้ายเกินไปแล้วนะ”
“...” ตัวโตเสมองทางอื่น
“ไม่น่ารักแบบนี้ต้องโดนลงโทษ” เห็นน้ำตาที่เอ่อคลอฉันจึงเก็บความเจ็บปวดที่มีไว้ในใจ เลือกที่จะพูดไปทางตลกแทน โน้มจูบที่กลีบปากเขาเป็นการลงโทษ
“..
