“มึงจับน้องกูไปใช่ไหม”
“น้องมึง? ใครเหรอ” ภาคภูมิยอกย้อนด้วยประโยคที่กริชเคยใช้กับเขา เมื่อตอนที่เขาโทรถามมันเรื่องบุษบง
“ไอ้เชี่ยภูมิ! หยกเพิ่งสิบเจ็ดเองนะ มึงโดนข้อหาพรากผู้เยาว์แน่”
“แล้วไง ใครสน”
“ไอ้ห่าภูมิ!”
“ครับ! คุณพี่เขย ฮ่าๆๆๆ”
“พี่กริชช่วยหยกด้วย ไอ้บ้า ไอ้สารเลว ไอ้แก่ตัณหากลับ ปล่อยเค้านะ กรี๊ด!!!” บุษบันตะโกนเสียงดังขอความช่วยเหลือ เสียงกรี๊ดสุดท้ายทำให้กริชยิ่งกระวนกระวายใจ
“ไอ้ภูมิ! ไอ้ภูมิ! ไอ้ชั่ว มึงอย่าทำอะไรหยกนะ” กริชตะโกนใส่โทรศัพท์อย่างหัวเสีย ทั้งที่ภาคภูมิวางสายไปแล้ว
“พี่กริชใจเย็นๆนะคะ พี่ภูมิคงไม่กล้าทำอะไรหยกหรอก เพราะน้องยังเด็ก พี่ภูมิคงแค่อยากยั่วให้พี่กริชโมโหเท่านั้น” บุษบงพยายามพูดให้สามีใจเย็นลง กริชสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วระบายออกช้าๆ ชายหนุ่มพยักหน้าให้ภรรยา แล้วต่อสายสั่งการลูกน้องทันที
“ไปสืบมาว่าไอ้เชี่ยภูมิพาหยกไปไว้ไหน” กริชสั่งการเสร็จแล้
