หลังจากสอบเสร็จแล้ว อัญชันเดินออกมานอกตึกคณะพร้อมกับมาลินี ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถของเคียร์สแล่นเข้ามาจอดพอดี มาลินีเห็นก็รีบแซ็วอัญชัน
“พี่ชายสุดหล่อของเธอมารับแล้วจ้ะ”
อัญชันเม้มปากแน่น ยืนมองเคียร์สที่เปิดประตูรถและเดินตรงเข้ามาหาด้วยหัวใจสั่นไหว หล่อนควรทำยังไงดี เพราะตอนนี้หล่อนถอดใจจากเขาไปแล้ว
“พี่เคียร์สขา... มารับอรใช่ไหมคะ”
จู่ๆ ร่างของชัชชุอรก็วิ่งเข้าไปหาเคียร์ส และเขาก็ยิ้มให้กับน้องสาวต่างมารดาของหล่อน
“ใช่ครับ”
คำตอบของเคียร์ส ทำให้หล่อนน้ำตาไหลออกมา มาลินีอยู่ข้างกายรีบสะกิดแขน
“อัญ... ไม่เป็นไรใช่ไหม”
อัญชันรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา “ฉันไม่เป็นไรหรอก ฝุ่นเข้าตาเฉยๆ น่ะ” หล่อนพยายามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เราไปกันเถอะ”
“อ้าว แล้วพี่ชายของเธอล่ะยายอัญ”
“เขาไม่ได้มารับฉันหรอก” แล้วอัญชันก็เดินหนีไป
มาลินีหันไปมองเคียร์สที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับชัชชุอรด้วย
