สามปีต่อมาในฤดูใบไม้ผลิ อัญชันที่กำลังอุ้มท้องลูกคนที่สามเดินอยู่เคียงข้างเคียร์ส ชายหนุ่มอุ้มลูกน้อยวัยขวบเศษเอาไว้ในอ้อมแขน ส่วนอีกมือก็จูงลูกชายคนโตวัยสองขวบเคียงข้าง ชี้ชวนให้ลูกชายทั้งสองดูนกดูต้นไม้อย่างอารมณ์ดี
อัญชันระบายยิ้มอย่างมีความสุข เคียร์สเป็นทั้งพ่อเป็นทั้งสามีที่ดีจนหาที่ติไม่ได้
“พี่ชายขา...”
คนตัวโตหันมามองภรรยา พลางถามด้วยความเป็นห่วง “หนูอัญเมื่อยขาใช่ไหมครับ เราไปนั่งกันตรงนั้นก่อนเถอะ” นิ้วเรียวของสามีชี้ไปที่โต๊ะไม้ตัวยาวที่ถูกจัดวางเอาไว้ภายในสวนสาธารณะหลายจุด
หล่อนยิ้มหวาน และเดินไปทรุดตัวนั่ง “ระวังนะครับ หนูอัญ”
“ขอบคุณค่ะพี่ชาย”
คนตัวโตระบายยิ้มกว้าง เขาวางลูกชายที่อุ้มเอาไว้ลงกับพื้นหญ้า และปล่อยให้สองพี่น้องเดินเล่นกัน
“ไคล์ อย่าวิ่งชนน้องนะครับ” เคียร์สสั่งลูกชายคนตัวโต ก่อนจะหันมามองหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
“เมื่อยขาไหมครับ เดี๋ยวพี่น
