ฉันมองเกมการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มพี่เสือที่สวมรอยเป็นโซ่นั่งประจำตำแหน่งคนขับโดยรถที่ใช้เป็นรถยี่ห้อม้าลำพองสีแดงชื่อดังที่ไม่เคยแพ้ใครกับอีกคันนักแข่งใส่ชุดสีขาวน้ำเงินนั่งอยู่ในรถคันสีน้ำเงินยี่ห้อกระทิงดุ
“เหลือเวลา 15 นาทีงั้นเหรอ”
เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิดและเดินไปหลบอยู่หลังเสาอยู่นานเผื่อจะมีอะไรแปลกๆ อย่างที่คิดไม่นานก็มีผู้ชายในชุดดำเดินไปหาเขาก่อนจะปลีกตัวออกมาจากผู้คนเล็กน้อย
“เป็นยังไงทุกอย่างพร้อมไหม?”สายฟ้าเอ่ยถามเสียงเข้ม
“เรียบร้อยครับผมกำชับนักแข่งฝั่งเราแล้วถ้ามีโอกาสจัดการมันได้เลย”
“ไม่ต้องถึงตายคนอย่างไอ้โซ่ต้องเจอมากกว่านี้อยากให้มันทรมานเหมือนอย่างที่น้ำเจอ”ซินเซียตาเบิกกว้างขึ้นมาเมื่อได้ยินในสิ่งที่สองคนนี้พูดเธอไม่รู้เรื่องความแค้นแต่รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีต้องมีเหตุแน่นอน
“ครับรับรองทุกอย่างใสกริ่งไม่มีใครสืบสาวได้แน่”
“ก็ดีที่จริงใครจะคิดว่านักแข่งระดั
