คำว่า 'ห่างกันสักพัก' ที่คุณอาพูดออกมา ทำเอาหนูษาได้แต่กะพริบตาอย่างงุนงง และกว่าจะรู้ตัวอีกที เธอก็ถูกจูงมาที่ห้องนั่งเล่นซึ่งมีพ่อแม่ของตนนั่งรออยู่ก่อนเสียแล้ว
ร่างบางหลบไปยืนหลังคุณอาที่อยู่ข้าง ๆ กันในทันที เมื่อเห็นว่าคุณพ่อหันมามองด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ ทว่าเสียงของผิวเนื้อกระทบกันกับเสียงร้องโอดโอยของคุณพ่อ ก็ทำให้หนูอดที่จะชะโงกหน้าออกมาดูไม่ได้
"โอ๊ย! แม่! จะตีพ่อทำไมเนี่ย!?"
"คุณนั่นแหละ! จะไปทำให้ลูกกลัวทำไม!? ...หนูษาไม่ต้องกลัวนะลูก ถ้าพ่อเขาขึ้นเสียงใส่หนู เดี๋ยวแม่จะจัดการให้เอง"
วริษาที่เห็นว่าคุณแม่ที่เพิ่งตีคุณพ่อเสร็จเดินมากอดตัวเองไว้ จึงได้แต่ยืนนิ่งค้างอย่างงุนงง แต่กระนั้นเธอก็ยกมือกอดตอบมารดาตนที่ไม่ได้พบหน้ากันมาตั้งอาทิตย์หนึ่งด้วยความคิดถึงที่เปี่ยมล้นในใจ เด็กสาวถูกจับจูงให้มานั่งเผชิญหน้ากับพ่อแม่ซึ่งกลับไปนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวใหญ่ ขณะที่เธอนั่งลงบนโซฟ
