บทที่ 2 คุณอาขา หนูษาขอนอนด้วยได้ไหม?

หลังจากจบการฉลองเล็ก ๆ ในครอบครัวสำหรับการจบการศึกษาของหนูษา ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง แน่นอนว่า ชาญชัยเองก็เช่นกัน ในตอนนี้เขากำลังพักอยู่ในห้องนอนของตัวเองในบ้านเพื่อนรัก หลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นาน ที่จริงเดิมทีห้องนี้ก็เป็นแค่ห้องนอนรับแขกธรรมดานั่นแหละนะ แต่เพราะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่ ซ้ำหลังจากนั้นก็ยังแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนอยู่ตลอด ไอพายัพมันก็เลยยกห้องนี้ให้เขาและต่อเติมบ้านส่วนอื่นเพื่อเพิ่มห้องนอนแขกอื่นเข้ามาแทน แม้ว่าพักหลังมานี้เขาจะไม่ค่อยมาค้างที่นี่ด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง แต่เพราะวันนี้เป็นวันสำคัญของหนูษา จะไม่ให้เขามาแสดงความยินดี มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~ "คุณอา~" เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้นจากนอกประตู ทำเอาชาญชัยที่กำลังดูงานในไอแพดอยู่บนเตียงยกยิ้มอย่างจนใจ ด้วยรู้ดีอยู่แล้วว่าเด็กคนนั้นจะต้องมาหา ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่เขามักจะหลีกเลี่ยงการค้างคืนที่นี่ในช่วงนี้ ไอเรื่องงานยุ่งน่ะมันก็ส่วนหนึ่ง แต่สาเหตุหลักน่ะ มันเพราะเด็กคนนั้นที่โตเป็นสาวแต่ยังไม่รู้จักระวังตัวเสียมากกว่า... หนูษาในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องมาอ้อนขอนอนกับเขาเพราะฝันร้ายเหมือนอย่างในวันวาน เธอโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่เขามาค้างที่นี่ หนูษาก็ยังขอนอนกับเขาอยู่ตลอด ที่จริงเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการนอนกับหนูษาหรอก ถ้าไม่ติดว่ากลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างกายนุ่มนิ่มนั่น มันก่อกวนเขาจนแทบนอนไม่หลับ เพราะถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะอายุสี่สิบแล้วแต่เขาก็ยังเป็นผู้ชายที่เตะปี๊บดัง พอมีเด็กที่แอบรักมาตั้งแต่ตัวเท่าเข่ามานอนบนเตียงเดียวกัน ความคิดอกุศลพวกนั้น มันก็ทำให้เขาวางตัวลำบาก กึก! แอ๊ด~ "ว่าไงคะหนูษา?" ชาญชัยเอ่ยทักทายแขกผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มละมุนราวกับไม่รู้เรื่องอะไร แม้จะรู้ว่าการมาของหนูษาในครั้งนี้ จะไม่ต่างอะไรกับการทดสอบความอดทนของเขาเลย แต่เพราะเขาไม่อยากให้เด็กสาวต้องคอยนาน จึงยอมเปิดประตูต้อนรับอีกฝ่ายแต่โดยดี แน่นอนว่าสิ่งที่เขาพบหลังบานประตูคือ ‘หนูษา’ ซึ่งอยู่ในชุดนอนสีชมพูที่กระโปรงสั้นเหนือเข่ามาเล็กน้อย สองมือของเด็กสาวอุ้มหมอนใบโตเอาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับโทรศัพท์และไอแพดที่ถูกหอบมาด้วยกัน เด็กสาวที่เห็นว่าเจ้าของห้องที่ตนตั้งใจจะมารบกวนในคืนนี้ยังไม่หลับก็ยกยิ้มดีใจขึ้นมาโดยพลัน ก่อนจะพูดอ้อนอีกฝ่ายออกไปในทันที "คุณอาขา~ คืนนี้หนูษาขอนอนด้วยได้ไหมคะ?" เพราะทุกอย่างไม่ต่างอะไรกับที่คาดเอาไว้ ชาญชัยจึงสามารถรักษาท่าทางของตนเอาไว้ได้อย่าง่ายดาย เขาเบี่ยงตัวให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาในห้องอย่างว่าง่าย พลางเอื้อมมือไปรับหมอนจากอีกฝ่ายมาถือไว้แทน "โตป่านนี้แล้ว...หนูษายังไม่เลิกกลัวผีอีกหรือคะ?" ชายหนุ่มเอ่ยหยอกอย่างไม่จริงจัง ขณะที่เอาหมอนที่อีกฝ่ายถือมานั่นจัดวางลงบนเตียงโดยไม่อิดออด ส่วนคนที่ถูกถามตอนนี้ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงรอ จนเมื่อเห็นว่าคุณอาสุดหล่อกลับมานั่งพิงหัวเตียงด้วยกัน จึงรีบหันไปกอดเอวอ้อนเขาในทันที "หนูษาไม่ได้กลัวผีสักหน่อย หนูษาคิดถึงคุณอาต่างหาก... ช่วงนี้คุณอางานยุ่งมากหรือคะ? ถึงไม่ค่อยแวะมาหาหนูษาที่บ้านเลย" หญิงสาวพูดตัดพ้อเสียงแผ่ว เมื่อคุณอาที่เคยแวะมาหาเธอแทบทุกวันพักนี้หายหน้าหายตาไป หนูษาเคยถามจากคุณพ่อดูแล้ว ว่าทำไมคุณอาถึงไม่ค่อยมาที่บ้านเท่าไหร่ แต่เพราะคุณพ่อก็บอกแค่ว่างานคุณอากำลังยุ่งมาก ๆ เธอจึงได้แต่รอให้อีกฝ่ายมาหา โดยไม่ได้เป็นฝ่ายโทรไปงอแง ทว่าดวงตากลมใสที่ฉายชัดถึงความเหงาหงอยกลับทำให้หนุ่มใหญ่ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง เมื่อจู่ ๆ ชาญชัยรู้สึกอยากต่อยตัวเองขึ้นมา ตัวเขาเอาแต่คิดว่าตัวเองวางตัวลำบาก จนเผลอทำให้คนตัวเล็กต้องคิดกังวลไปไกล แขนแกร่งเอื้อมไปโอบไหล่บางของเด็กสาวที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยกันมาใกล้ ๆ ก่อนจะจับให้เด็กสาวเอนซบไหล่ของตน "อาขอโทษที่ไม่ค่อยได้มาหาหนูษานะคะ ...พอดีช่วงนี้งานที่บริษัทอายุ่งมากเลย หนูษาไม่โกรธอานะคะ" แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องโกหก แต่จะให้พูดออกไปว่า เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขาควบคุมตัวเองแทบไม่ได้เวลาอยู่กับเธอ มันก็คงไม่ได้ ชาญชัยจึงได้แต่พูดแก้ตัวออกไปทั้งแบบนั้น สันจมูกคมซุกลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของยาสระผมจากศีรษะของอีกฝ่ายด้วยความโหยหากลิ่นอายของคนน่ารัก ขณะที่ยกมืออีกข้างขึ้นไล้พวงแก้มใสด้วยความรู้สึกผิด เด็กสาวที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา ก่อนจะไซ้แก้มกับฝ่ามือของคุณอาอย่างออดอ้อน "หนูษาไม่โกรธหรอกค่ะ คุณอางานยุ่ง...หนูษาเข้าใจ" "หนูษาของอา น่ารักที่สุดเลย" ร่างสูงพูดออกไปเช่นนั้น ขณะที่ปล่อยให้คนเด็กกว่ากอดอ้อนตนเองได้ตามสบาย แม้ว่าตอนนี้เขาจะต้องข่มใจด้วยการพยายามนับหนึ่งถึงพันอยู่ในใจก็ตาม เพราะเธอกอดเขาแบบไม่ระวังตัวเลย หน้าอกอวบอิ่มคู่นั้นเลยปะทะเข้ากับกล้ามท้องของตนแบบเต็ม ๆ ซึ่งมันทำให้เขารู้ว่าเจ้าตัวเล็กไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน ทว่าในขณะที่เขาต้องพยายามห้ามใจและบังคับสายตาตนไม่ให้มองต่ำลงไป คนไม่รู้เรื่องรู้ราวกลับหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดและเอนหลังกับอกเขาอย่างสบายใจเสียอย่างนั้น "คุณอาว่า หนูษาควรจะสมัครเรียนต่อที่มหาลัยไหนดีหรือคะ? ตอนแรกหนูษาเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณพ่อแล้ว แต่ถามทีไร คุณพ่อก็พูดแต่จะส่งหนูษาไปเรียนนอกตลอดเลย หนูษาเลยไม่อยากคุยด้วยแล้ว" ทั้งกลิ่นกายสาวที่อบอวลอยู่รอบกายและความนุ่มนิ่มของร่างกายที่เบียดชิดกัน ทำเอาชาญชัยมัวแต่เคลิ้มกับสัมผัสของเด็กสาวจนไม่ทันได้ฟังคำถามของอีกฝ่ายแต่อย่างใด กระทั่งเห็นว่าเจ้าตัวเล็กหันมามองราวกับกำลังต้องการอะไร หนุ่มใหญ่ที่มัวแต่เคลิ้มกับคนในอ้อมแขนมาพักใหญ่จึงได้สติกลับคืนมา "อะ เอ่อ... เมื่อกี้หนูษาถามอะไรอานะคะ? พอดีอาเหม่อไปหน่อยก็เลย..." "แหม! คุณอานี่ละก็!" เด็กสาวได้แต่อมลมพองแก้มด้วยความไม่พอใจ เมื่อว่าสิ่งที่ตนพูดไปไม่ได้เข้าหูอีกฝ่ายเลย ร่างเล็กขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งเป็นการหันมาเผชิญหน้ากับคุณอาสุดหล่อ ก่อนที่ช่วงเวลาหลังจากนั้นจะกลายเป็นชั่วโมงแนะแนวสำหรับหญิงสาวนามวริษาไปโดยปริยาย...