"ไงอีเจ้ กูจะมาเซอร์ไพรส์ ดันเซอร์ไพรส์กูซะเอง" ยัยเมญ่าคนสวยค่ะ ในที่สุดก็มาแล้ว
"ใครจะไปรู้ว่าจะมาวันนี้ ฮา ฮา ฮา ไหนมากอดหย่อย คิดถึงจังเลย" ในตอนที่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจในที่สุดก็ได้เพื่อนมาคอยอยู่เป็นเพื่อน
"กอดได้เหรอ ไม่เจ็บแผลเหรอมึง"
"กอดเบา ๆ ไงเมธี"
"เดี๋ยวเถอะ คำพูดคำจา ทำไมไม่บอกหมอผ่าหมาออกจากปากด้วยยะ" เมญ่าเดินเข้ามากอด มีความกอดเบา ๆ สงสัยจะกลัวฉันเจ็บ เมญ่าเอ่ยเสียงสั่น "คิดถึงนะชะนีน้อย ได้ยินข่าวว่าโดนยิงกูนึกว่ามึงจะไม่รอดซะแล้ว ทำกูใจหายใจคว่ำหมด"
"คิดถึงเหมือนกันกระเทยน้อย โอ๋ ๆ ไม่ตกใจนะ"
"จะกอดกันอีกนานไหม เห็นไหมคนยืนอยู่เนี่ย" ทอยค่ะ เป็นเสียงของทอย ทอยก็มาเหมือนกันเหรอ
“ทอย”
"เมธีมึงหลบดิ๊" ทอยผลักเมญ่าออก เดินแทรกเข้ามากอดฉันแทน มือเขาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ทอยเอ่ยด้วยน้ำเสียงละมุน "เป็นห่วงมากรู้ไหมคนดี ทำไมมีเรื่องอะไรถึงไม่บอกกันบ้าง"
"หว้าเกรงใจท
