ตื่นขึ้นมาตีสามกว่า ๆ ฉันนอนต่อไม่หลับก็เลยเดินออกมาเฝ้าทอย ปล่อยให้ตี๋ใหญ่นอนคนเดียว ล้างหน้าล้างตาแล้วก็เดินมาหาทอยที่เตียงผู้ป่วย
นั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงทอย คว้ามือทอยมาจับไว้ ภายในห้องเงียบจนรู้สึกเหงา "เมื่อไหร่จะฟื้น รู้ไหมหว้าเป็นห่วง รีบฟื้นขึ้นมานะ ไม่งั้นหว้าจะโกรธทอยจริง ๆ ด้วย"
"ขอโทษนะ" เสียงของทอยดังขึ้น
สบตากับเขาทอยส่งยิ้มบาง ๆ เขาฟื้นแล้วจริง ๆ "ทอยฟื้นแล้ว เป็นไงบ้างเจ็บแผลไหม ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ อย่าทำอะไรเพื่อหว้าแบบนี้อีก หว้าไม่อยากรู้สึกผิดแบบนี้"
"หว้า"
"หืม"
"ทอยหิวน้ำ"
"ทำไมไม่รีบบอก" ลุกขึ้นหยิบน้ำมาให้ทอยดื่ม
"ขอบคุณครับ"
"หว้าต่างหากที่ต้องขอบคุณทอย" กลับมานั่งแล้วคว้ามือทอยมาจับอีกครั้ง
"เพื่อหว้าทอยทำได้อยู่แล้ว"
“ทอย”
“ครับ”
“...พี่หลินเขาเสียแล้วนะ”
“อืม”
“...”
“หว้าครับ ทอยขอโทษนะ”
“อื้ม”
“เพราะความสัมพันธ์ของทอยกับพี่หลินทำให้หว้าเ
