“คืนนี้นอนบ้านพี่ได้ไหม” หลังจากที่ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรอยู่นาน ฉันก็เช็ดน้ำตาน้ำมูกออก แล้วเอ่ยถามเพื่อนของพี่ชาย
“แน่นอนอยู่แล้ว พี่บอกแล้วไงว่าพี่พร้อมจะอยู่ข้างอ้ายเสมอ” พี่ป้อนลูบที่ใบหน้าของฉันพร้อมเกี่ยวเส้นผมทัดใบหูให้
“บอสคะ” เสียงผู้หญิงเอ่ยเรียก
“…” พี่ป้อนและฉันหันไปมองพร้อมกัน พี่ป้อนทำหน้านิ่งคล้ายรอคนตรงหน้าพูด
“พริกกลับก่อนนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ฉันก่อนจะเบนสายตามองพี่ป้อน
“เอารถผมไปไหม” พี่ป้อนเอ่ยถามขณะที่มือของพี่ป้อนกุมมือฉันอยู่ และที่ฉันจะสื่อก็คือ ผู้หญิงที่แทนตัวเองว่า ‘พริก’ เธอกำลังมองที่มือของฉันและพี่ป้อน
และเหมือนกับว่าฉันเห็นแววตาวูบไหวของเธอ เธอใส่ชุดทำงานคล้ายเลขา แต่ที่น่าแปลกคือเสื้อผ้าเธอค่อนข้างหลุดลุ่ย เหมือนกับว่ารีบจับมาสวมใส่ และทางที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นคือบันไดที่ลงมาจากห้องนอน
“ไม่เป็นไรค่ะ พริกกลับแท็กซี่ได้ บอสดูแลคุณอ้ายเถอะค่ะ พรุ่งนี
