“น้องทิว น้องทิวของมี้ ทำแบบนี้ทำไมลูก หนูทำแบบนี้ทำไม รู้ไหมว่ามี้ใจจะขาด ฮือ… ฮึก ไหนว่ารักมี้ ทำไมทำแบบนี้” ผู้หญิงสาวสวยเธอเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นของลูกชายผมแล้วปรี่ไปที่เตียง โดยที่ไม่สนใจใครเลยนอกจากเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผู้หญิงคนนี้เธอกำลังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรให้กับลูกชายของผม
ลูกชายที่ใจกล้าบ้าบิ่นคิดกรีดข้อมือตัวเอง เพียงเพราะเห็นว่ามีผู้หญิงอยู่ในบ้านกับผมตอนที่แกเข้าบ้านมา
“บีกลับไปก่อนไหม” ผมถามผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างผม เธอเป็นนักกายภาพบำบัดที่คอยดูแลผม เราสองคนจึงใกล้ชิดกัน และมีความหลังบางอย่าง และบวกกับความใกล้ชิดทำให้เราเกิดความรู้สึกดี ๆ ให้กัน
“แต่บีเป็นห่วงคุณกับลูกนะคะ” เธอทำหน้าเป็นห่วงเป็นใย
“ถ้าเป็นห่วงคงไม่ขอไปบ้านเขาหรอกมั้ง” เสียงของพีชพี่สะใภ้ของผมเอ่ยพร้อมเดินเข้ามาในห้อง
“ก็เพราะเป็นห่วงไงคะ บีเห็นเสือวูบบ่อย บีก็เลยเป็นห่วงอยากดูแลอย่างใกล้
