ความเงียบที่บาดลึก

เนปจูน นั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นห้องนั่งเล่นนานนับชั่วโมง จนกระทั่งน้ำตาแห้งเหือด ความเงียบในบ้านนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงทะเลาะกัน มันคือความเงียบที่เกิดจากความโกรธและความเสียใจอย่างแท้จริง จูนค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง เธอรู้สึกว่าบ้านหลังใหญ่แห่งนี้กลายเป็นคุกที่ว่างเปล่า @ห้องนั่งเล่น (เย็นวันเดียวกัน) เวลาล่วงเลยไปจนถึงมื้อเย็น จูน เดินเข้าไปในครัวอย่างช้าๆ แต่ไม่มีใครทำอาหาร ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงเครื่องครัวกระทบกันเหมือนอย่างเคย ความอบอุ่นที่เคยมีในทุกวันได้หายไปอย่างสิ้นเชิง จูนเดินขึ้นไปชั้นบน พยายามเคาะประตูห้องของพี่ชายแต่ละคน “พี่ไวน์คะ... จูนขอโทษ จูนรู้ว่าจูนพูดจาไม่ดี... พี่ไวน์อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ?” "เงียบ... “พี่ไนท์คะ... พี่ไนท์เปิดประตูให้จูนหน่อย จูนอยากคุยด้วยค่ะ จูนไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เสียใจ” "เงียบ... จูนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของ เวย์ ซึ่งเป็นห้องที่เงียบสน