ริมฝีปากหนากดทับลงมาอย่างเอาแต่ใจ เสียงอู้อี้จากคนตัวเล็กดังแผ่ว
“อื้ม~ อื้อ~”
เธอพยายามดิ้นรนสุดแรง มือเล็กผลักอกแกร่งไม่หยุด แต่กลับเหมือนยิ่งกระตุ้นให้เขากอดรัดแน่นขึ้น
วายุใช้แรงแขนยกตัวเธอขึ้นได้อย่างง่ายดาย เท้าเล็กเตะถีบลอยกลางอากาศแต่ไร้ค่า เพราะเขาแบกทั้งร่างไว้ราวกับขนนก ก่อนจะก้าวฉับตรงไปยังเตียงนอน
พรึบ!
ร่างบางถูกวางลงบนที่นอนนุ่มในชั่วพริบตา ลิลินดิ้นพล่านทันที แต่ริมฝีปากหนายังคงครอบคลุมอยู่ ปากหยักไม่ได้แค่จูบ หากแต่รุกราน กวาดต้อนลิ้นเล็กที่พยายามหันหลบหนีไปมาไม่ต่างจากการต่อสู้
มือหนาหนึ่งข้างตรึงข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะ อีกข้างเลื่อนจับเรียวกรอบหน้าบังคับไม่ให้เธอเบือนหนี ลมหายใจร้อนผ่าวรุกไล่บดขยี้ทุกช่องว่างระหว่างกัน
ดวงตากลมโตของลิลินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก น้ำตาเริ่มคลอเพราะความอับอายและความสิ้นหนทาง เสียงครางแผ่วหลุดลอดริมฝีปาก
“อ๊ะ…อื้อ~ ฮะ เฮียทำแบบ
