“พ่ออย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ”
น้ำเสียงลิลินสั่นระริก พร้อมทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอมองตรงไปที่พ่อด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“อย่าคิดเพียงว่าขอโทษแล้วพ่อจะได้นอนตายตาหลับ แต่สำหรับหนูกับแม่ เราสองคนนอนแทบไม่หลับในทุกๆคืน เพราะการกระทำของพ่อที่ทำร้ายเราให้เจ็บปวดอยู่ตลอดเวลาไงคะ”
เกรียงศักดิ์ก้มหัวพยายามกลั้นสะอื้น น้ำเสียงสั่นเครือ
“ลิลินขอโทษลูก…พ่อมันไม่ดีเองพ่อขอโทษ…”
แต่ลิลินส่ายหน้าน้ำตาไหลไม่หยุด เธอกำมือแน่นจนสีขาวซีดไปทั้งมือ
“มันไม่ทันแล้วค่ะพ่อ หนูรอฟังคำนี้มานานมากค่ะ หนูเคยคิดนะคะ หนูเคยคิดว่าพ่อคงกลับมาในสักวันหนึ่ง และวันนั้นคงจะเป็นวันที่หนูดีใจที่สุดในโลก แต่เปล่าเลยค่ะหนูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว หนูรอพ่อนานเกินไป นานเกินจนหนูไม่รู้สึกอยากมีพ่ออีกแล้วค่ะ”
น้ำเสียงของเธอผสมทั้งความโกรธและความเจ็บปวด สั่นสะท้านราวกับแผ่นดินไหวในหัวใจของเกรียงศักดิ์ เขายืนอยู่นิ่ง เงี
