เช้าของวันใหม่
ดวงตากลมโตค่อยๆกระพริบถี่ขึ้น เมื่อแสงอุ่นยามเช้าส่องลอดหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่อยู่ใกล้เกินเอื้อมทำให้ลิลินพลิกตัวน้อยๆก่อนจะชะงัก เมื่อพบว่าตัวเองยังคงถูกกักไว้ในอ้อมแขนแกร่งของวายุ ผู้ชายที่เพิ่งกลืนกินทุกลมหายใจของเธอไปทั้งคืน
“ตื่นแล้วเหรอ หลับสบายดีไหม”
เสียงทุ้มแผ่วดังขึ้นข้างหู แฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผยออกมาแค่ไหน วายุยังคงโอบกอดเธอแน่นไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกลัวว่าแรงขยับของเขาจะทำให้เธอตื่น
ลิลินกะพริบตาใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“ทำไมเฮียไม่ปลุกหนูคะ”
“ปลุกได้ยังไง เมื่อคืนเธอก็แทบไม่ได้พักเลย ถ้าฉันปลุกเดี๋ยวเธอจะเพลียเข้าไปใหญ่”
วายุเอียงหน้าลงใกล้ เสียงทุ้มกระซิบชิดแก้ม
หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ก่อนจะถามเสียงตื่นตระหนก
“แล้ว…ตอนนี้กี่โมงแล้วคะ”
“หึ ไม่ต้องตกใจตอนนี้เพิ่งห
