“เฮียครับน้ำครับ”
บาสยื่นน้ำเปล่าให้วายุสองขวด
“อืม”
วายุรับมาก่อนจะเปิดฝาแล้วยื่นขวดน้ำตรงหน้าให้กับลิลิน
เธอยังคงนั่งหน้าตึง คิ้วขมวดแน่นด้วยความกังวล แต่ทันทีที่มือหนายื่นน้ำมาให้ เธอกลับเหลือบตาไปมองบาสแทน พร้อมยิ้มบางๆส่งให้
“ขอบคุณค่ะพี่บาส”
เธอเอ่ยเสียงหวาน ขณะยื่นมือไปรับน้ำจากมือของวายุ โดยไม่แม้แต่จะหันหน้ามาขอบคุณเขาโดยตรง
“เอ่อครับ”
บาสตอบอย่างไม่เต็มปากสายตาหลบเลี่ยง เพราะรู้สึกถึงแรงกดดันที่เริ่มก่อตัวรอบๆบรรยากาศ
“หึ!”
เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของวายุดังขึ้นทันที แววตาคมกริบตวัดมองเธอราวกับรู้ทันทุกอย่าง เหมือนเธอกำลังตั้งใจจะยั่วโมโหเขา
บาสรีบหาทางเลี่ยงสถานการณ์ทันที
“งั้นผมขอไปรอข้างนอกนะครับ”
ไม่รอคำตอบเขาก็ก้าวฉับๆออกไป ปล่อยให้ทั้งคู่เผชิญหน้ากันตามลำพัง
ความเงียบกดทับอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่พยาบาลสาวจะเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
“ญาติของคุณยุพินใช่ไหมคะ”
