ตอนที่ 5 สะใภ้ยืนหนึ่ง

วันเสาร์ อัศวินขับรถเข้ามาที่คฤหาสน์กิ๊บสันแต่เช้า เพราะวันนี้เขาจะกลับบ้านที่พัทยา โดยมีไอด้าตามไปด้วย ทำให้เขามีกำลังใจในการขับรถมากทีเดียว "สวัสดีครับแด๊ด สวัสดีครับมัม" อัศวินเดินเข้ามาในบ้านก็ยกมือไหว้แดเนียลกับมุกดาที่นั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร "อ้าวตาวินมาแล้วเหรอ มานั่งก่อนลูก กินข้าวมาหรือยัง มากินข้าวกับมัมมา" มุกดาถามขึ้นอย่างใจดี "ขอบคุณครับมัม แล้วนี่ด้ายังไม่ลงมาเหรอครับ สงสัยตื่นสายอีกตามเคย" อัศวินนั่งลงที่โต๊ะทานอาหาร ก่อนจะถามหาหญิงสาวที่เขามารับ โดยมุกดาพยักหน้าให้แม่บ้านตักข้าวต้มมาเสิร์ฟชายหนุ่ม "ใคร... ใครนินทาว่าด้าตื่นสาย" หลังจากที่อัศวินพูดยังไม่จบประโยคดี ก็มีเสียงสดใสดังขึ้นอย่างเอาเรื่อง "อ้าวมาแล้วเหรอลูก โอ้โห~ วันนี้ลูกสาวมัมสวยจัง มาทานข้าวกันก่อนเดินทางดีมั้ย" มุกดาร้องทักลูกสาวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสดใส ส่วนอัศวินที่หันไปมองตามเสียงก็ได้แต่อึ้งกับความน่ารักของหญิงสาว เพราะวันนี้ไอด้าใส่ชุดเดรสที่มีสายสปาเกตตีผูกไว้ที่ไหล่บอบบางทั้งสองข้าง ส่วนกระโปรงก็พลิ้วไหวด้วยผ้าเนื้อดีลายดอกไม้เล็ก ๆ ดูอ่อนหวานสมวัย "ถึงกับอ้าปากค้างเลยเหรอวิน ด้าสวยใช่มั้ยล่ะ คิกคิก~" ไอด้าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นอาการตกตะลึงของอัศวิน "วินแค่มองเพราะคิดว่าที่ลงมาสายแบบนี้เพราะมัวแต่แต่งตัวอยู่แน่ ๆ เลย แต่ก็สวยคุ้มค่านะ ยกนิ้วให้เลย" อัศวินที่ได้สติกลับมา ก็ยกนิ้วชื่นชมเธอทันทีเพราะวันนี้ไอด้าสวยจริง ๆ สมควรได้รับคำชมจากเขา "ถูกชมขนาดนี้ไม่ต้องกินข้าวแล้วมั้งลูกสาวมัม" มุกดาแซวลูกสาวเบา ๆ แต่ก็พยักหน้าให้แม่บ้านตักข้าวต้มให้ลูกสาว "ไม่ได้ค่ะต้องกินเยอะ ๆ เพราะจะไม่ได้กินกับข้าวฝีมือมัมตั้งหลายมื้อ ฉะนั้นต้องกินตุนไว้เยอะ ๆ" ไอด้าพูดจบก็ตักข้าวเข้าปากคำโตทันที "หมายความว่ายังไง ไม่ได้กลับมาบ่ายนี้เหรอ" แดเนียลที่นั่งฟังอยู่ก็ขมวดคิ้วและถามขึ้นทันที ที่รู้ว่าลูกสาวจะไม่กลับบ้านวันนี้ "ไม่ค่ะแด๊ด ด้าจะกลับพรุ่งนี้บ่าย ๆ เพราะโทรไปหาแม่ดารินแล้ว บอกว่าจะไปค้างด้วยค่ะ จะนอนคุยกันให้หายคิดถึงไปเลย" ไอด้ากลืนอาหารลงคอแล้วตอบคนเป็นพ่อทันที "ไม่เห็นมีใครบอกแด๊ดเลย แด๊ดว่าไม่เหมาะมั้ง รอไปพร้อมแด๊ดดีมั้ย พอดีวันนี้แด๊ดมีงานด่วนเลยไปด้วยไม่ได้" แดเนียลพูดขึ้นอย่างคนหวงลูกสาว "เอาน่าพี่แดน ลูกก็เคยไปค้างที่บ้านพี่ดารินบ่อย ๆ ไม่เป็นอะไรหรอก อ้อ... มัมฝากชากุหลาบกับขนมคุกกี้ไปให้แม่เราด้วยนะตาวิน เดี๋ยวมัมไปหยิบมาให้" พูดจบมุกดาก็ลุกไปเพื่อหยิบของฝาก "ยังไงแด๊ดฝากด้าด้วยนะวิน มีอะไรโทรหาแด๊ดได้ตลอดเวลา ส่วนเรื่องที่ดินก็ฝากด้วย เสียดายแด๊ดมีงานด่วนไม่งั้นจะได้ไปด้วย แต่ถ้าได้เรื่องยังไงแด๊ดจะไปที่พัทยาด้วยตัวเองอีกที" แดเนียลพูดขึ้นอย่างเป็นการเป็นงาน วันนี้เขามีงานด่วนที่ต้องอยู่ต้อนรับแขกคนสำคัญจึงไปด้วยไม่ได้ "ได้เลยครับแด๊ด เดี๋ยวผมไปดูที่ให้แล้ว จะให้พ่อทำใบเสนอราคามาให้นะครับ" อัศวินพูดขึ้นอย่างเป็นการเป็นงานเช่นกัน "อืมมม ขอบใจนะ" แดเนียลพยักหน้ารับ "มาแล้วจ้ะ กินข้าวอิ่มแล้วก็รีบไปได้แล้วจ้ะ เดี๋ยวไปสายแดดจะร้อนตอนไปดูที่ดิน" มุกดาเดินออกมาพร้อมกับถุงกระดาษใส่ขนมและพูดขึ้น จากนั้นอัศวินก็เดินไปรับกระเป๋าของไอด้ามาจากแม่บ้านไปใส่ที่รถ โดยมีเจ้าของกระเป๋าเดินโอบเอวพ่อแม่ออกมาที่รถอย่างสบายใจ "ไปถึงแล้วโทรหาแด๊ดด้วยนะลูก" แดเนียลบอกลูกสาวตัวน้อย เพราะถึงแม้เขาจะงานยุ่งแค่ไหน ก็มีเวลารับสายลูกสาวเสมอ "ค่ะแด๊ด ด้าไปนะคะ แล้วจะส่งข่าวมาบอก" ไอด้าบอกกับคนเป็นพ่อและหอมแก้มพ่อแม่ก่อนจะขึ้นไปบนรถ "ผมไปนะครับแด๊ด มัม แล้วพรุ่งนี้จะพาด้ากลับมาส่งอย่างไม่ให้มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยครับ สัญญา" อัศวินหันไปยกมือไหว้แดเนียลกับมุกดา ก่อนจะมองหน้าแดเนียลแล้วพูดสัญญาออกมา เพราะเขารู้ว่าคนเป็นพ่อหวงลูกสาวมากขนาดไหน และเขาก็อยากจะทำให้พ่อของคนที่เขารักไว้วางใจเขา "ดีมากวิน ขอบใจมาก ขับรถดี ๆ ล่ะ" แดเนียลตบไหล่ของชายหนุ่มก่อนจะยิ้มอย่างสบายใจขึ้นมา เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวอัศวินมากกว่าผู้ชายคนไหนในโลกนี้ จากนั้นอัศวินก็ขับรถพาไอด้ามาถึงพัทยา โดยที่เขาตรงมาที่บ้านเขาก่อน เพื่อฝากหญิงสาวไว้กับแม่ตนเอง ส่วนเขาจะไปดูที่ดินพร้อมกับพ่อ เพราะนอกจากที่ดินของพวกเขาแล้ว อาจจะต้องซื้อที่ดินของบริเวณข้างเคียงเพิ่มด้วย "หนูด้ามาแล้ว มาให้แม่กอดหน่อยลูก คิดถึงที่สุดเลย" ดารินที่มานั่งรอที่หน้าบ้าน เมื่อเห็นรถลูกชายวิ่งเข้ามาก็ลุกขึ้นไปต้อนรับทันที "แม่ดาขาสวัสดีค่ะ คิดถึงที่สุดเลย จุ๊บ~" ไอด้าลงจากรถได้ก็ถลาเข้าไปหาดารินทันที ก่อนที่จะกอดและแลกกันหอมแก้มไปมา "โอ้โห~ หนูด้า ยิ่งโตยิ่งสวยนะเนี่ย" ดารินพูดขึ้นเมื่อจับตัวหญิงสาวออกห่างเพื่อมองดูให้ชัด ๆ "สวยเหมือนแม่ดาเลยค่ะ คิกคิก~" ไอด้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส "แล้วสวยแบบนี้มีแฟนหรือยังล่ะ หนูด้า" กวินที่เดินออกมาได้ยินพอดี จึงถามขึ้นแบบต้องการแซวมากกว่าอยากได้คำตอบ "สวัสดีค่ะพ่อ..." ไอด้ายกมือไหว้กวินอย่างมีมารยาท แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร อัศวินก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน "ยังไม่มีหรอกครับพ่อ เพราะไม่มีคนมาจีบเลย ฮ่า ๆ" พูดจบอัศวินก็หัวเราะชอบใจ (ชอบใจในผลงานของตัวเอง ที่กันผู้ชายออกไปได้จนหมด) "วิน หยุดพูดเลยนะ แม่ดาขาดูสิ วินแกล้งด้าอีกแล้ว ตัวเองก็ยังไม่มีแฟนเหมือนกันแหละ แบร่ ๆ" ไอด้าหันไปฟ้องดาริน พอพูดจบก็แลบลิ้นล้อเลียนคนที่ไม่มีแฟนเหมือนกัน "วินหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่ามาแกล้งลูก... ของแม่เดี๋ยวตีเลย" ดารินก็หันไปเล่นใหญ่ด้วยการแกล้งดุลูกชายออกไป "ตีเลยค่ะแม่ อ้อ... แม่ดาขาช่วยหาแฟนให้ด้าได้มั้ยคะ เอาแบบหล่อ ๆ เลย ชิ~" ไอด้ายุส่งให้ดารินตีอัศวิน ก่อนจะหันมาออดอ้อนอย่างน่ารัก "ฮ่า ๆ ทำไมพ่อได้กลิ่นอะไรเหม็น ๆ นะ สงสัยจะหมาหัวเน่าแถวนี้นะวิน" กวินเอ่ยแซวลูกชายอย่างอารมณ์ดี "โอ๊ยยย ไม่เอาแล้ว แม่พาลูกแม่ไปข้างในบ้านเลย ผมกับพ่อจะไปดูที่แล้ว เดี๋ยวจะกลับมาทานข้าวเที่ยงด้วยนะครับ" อัศวินพูดขึ้นเมื่อดูแล้วว่าถ้าอยู่นานกว่านี้ เขาคงถูกรุมจากทั้งสามคนนี้แน่ ๆ 'นี่ใครเป็นลูกพ่อลูกแม่กันแน่ ระหว่างเขากับไอด้า อ้อ... ก็ต้องไอด้าสินะ แต่ไม่ใช่ลูกสาวนะ เป็นลูกสะใภ้ต่างหาก ฮ่า ๆ' อัศวินคิดในใจและยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี "อ้าวอยู่ ๆ ก็ยิ้มคนเดียว ไปกันได้แล้วไอ้เสือ" กวินพูดขึ้นเมื่อเห็นอัศวินมองตามดารินและไอด้าเข้าบ้านไปพร้อมกับยิ้มกว้าง "ครับพ่อ" จากนั้นทั้งสองคนก็ขับรถออกไปด้วยกันเพื่อดูที่ดินที่แดเนียลสนใจจะขยายโรงแรม "แด๊ดบอกว่าจะขยายโรงแรมครับพ่อ เลยอยากจะซื้อที่ดินของเราเพิ่ม หรือถ้ามีคนจะขายที่บริเวณใกล้เคียงอีก แด๊ดก็บอกว่าจะซื้อไว้ทั้งหมดครับ" อัศวินพูดขึ้นในตอนที่มาเดินดูที่ดิน เขาถ่ายรูปไปด้วยอย่างตั้งใจ "อืมมม... ลงทุนช่วยเขาขนาดนี้ เรื่องหนูด้านี่ยังไง จริงจังแค่ไหน พ่อจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะขายให้ในราคาเท่าไร เพราะที่แปลงนี้ก็มีคนสนใจมาซื้อเหมือนกัน แถมให้ราคาดีด้วย แต่แม่เขาบอกว่าจะเก็บไว้ให้วิน" กวินพูดขึ้นในตอนที่เดินสำรวจที่ดินด้วยกัน "ขายให้แด๊ดไปเถอะครับพ่อ เพราะแด๊ดคือว่าที่พ่อตาผม ส่วนด้าก็คือลูกสะใภ้พ่อไงครับ" อัศวินได้ยินคำถามของพ่อ ก็ตอบกลับทันทีด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม "ฮ่า ๆ มั่นใจจังเลยนะไอ้ลูกชาย งั้นให้พ่อไปสู่ขอเลยมั้ย เอาที่ดินแปลงนี้เป็นสินสอดเลย" กวินหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำตอบจากลูกชาย "ยังครับพ่อ ผมจะทำให้ด้ายอมรับในตัวผม รักผมแบบที่ผมเป็น ผมไม่อยากให้ด้ารู้สึกว่าผมเอาผู้ใหญ่มาบังคับเธอ แต่อีกไม่นานหรอกครับพ่อ พ่อบอกแม่ให้เตรียมสินสอดไว้ได้เลย" อัศวินพูดออกมาตามที่เขาตั้งใจไว้ และเขาคิดว่าอีกไม่นาน ไอด้าจะต้องรักเขาเหมือนที่เขารักเธอ "เอาล่ะ ๆ จะทำอะไรก็ทำ เพราะไม่ว่ายังไงแม่แกก็คงไม่ยอมรับผู้หญิงคนอื่นมาเป็นสะใภ้หรอก แม่แกรักหนูด้าจะตาย นี่วัน ๆ ก็เอาเครื่องเพชรออกมาขัด เอาโฉนดออกมาดู แบ่งว่าอันไหนเป็นสินสอดบ้าง" กวินพูดถึงภรรยาอย่างมีความสุข "ผมก็รักด้าครับพ่อ และลูกสะใภ้ของพ่อกับแม่ก็ต้องเป็นไอด้าคนนี้คนเดียวเท่านั้นครับพ่อ อีกไม่นานหรอกครับ ทุกอย่างจะชัดเจน ก่อนที่ผมจะเรียนจบแน่นอนครับ" อัศวินพูดขึ้นอย่างจริงจัง "งั้นตกลงพ่อจะขายที่ดินให้คุณแดเนียลก็แล้วกัน ส่วนเรื่องราคาค่อยว่ากันอีกที งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ" กวินพูดขึ้นก่อนจะพากันกลับบ้านเพื่อไปหาสองสาวที่รอกินข้าวเที่ยงอยู่ที่บ้าน